my appachan had a green box which we called the medicine box. because it had all the medicines for him and amma. for us kids, the thing that we liked the most in it was the thermometer. i always used to measure my temperature in secret with it. one day it fell from my hands and broke. i was amazed to see the mercury in it take the shape of a sphere. i was surprised. i didn't know that that was what would happen. i touched it and it broke off into several smaller spheres. i kept on poking the spheres till there were a lot of them rolling over the floor as if in some mysterious merriment of their own.

Thursday, 5 March 2015

ഇന്റ്യാസ് ഡോട്ടർ: ഭരണകൂടെ ഭീകരതയും ബലാൽസംഗത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും

കോൽക്കത്തയിൽ ഇന്ന് ഹോളിയാണ്. ദില്ലിയിൽ നാളെയവണം. ദില്ലി ഇന്ത്യയുടെ തലസ്ഥാന നഗരിയാണ്. അവിടെയാണ് ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബലാൽസംഗങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതും. രാജ്യത്തെമ്പാടും പ്രതിഷേധക്കൊടുങ്കാറ്റിന് തുടക്കം കുറിച്ച ദില്ലി കൂട്ട ബലാൽസംഗ കേസിലെ പ്രതികളുടെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട അഭിമുഖങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് 'ഇന്ത്യാസ് ഡോട്ടർ' എന്ന ഡോക്യുമെന്ററിയുടെ പ്രത്യേകത. ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിന് ചലച്ചിത്രവുമായുള്ള പ്രശ്നവും അതുതന്നെ. രാജ്യത്ത് ഇത് പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നത് ദില്ലി കോടതി തടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ കോൽക്കത്തയുടെ ഹോളി ദിനം അതിരാവിലെ മൂന്നരമണിക്ക് ബി ബി സി ചലച്ചിത്രം പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യുകയും പിന്നീട് അത് യൂട്യൂബിൽ റിലീസ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഇത് ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മാത്രം വിജയമല്ല. ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കെതിരായുള്ള ശക്തമായ പ്രസ്താവന കൂടിയാണ്.

എങ്ങനെ?
തിഹാർ ജയിലിൽ തടവിൽ കഴിയുന്ന പ്രതിയുമായി ദീർഘമായ അഭിമുഖം സംവിധായിക നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. അധിക്കൃതരിൽ നിന്നും അനുമതി വാങ്ങിയ ശേഷമായിരുന്നു ഇത്. പ്രതികളുടെ വക്കീലന്മാരും സംസാരിക്കുന്നു. ഒരു വിദേശി ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തെ തുളച്ച് അകത്ത് കടന്ന് അതിനെ വിമർശനവിധേയമാക്കി എന്നതാകുന്നു ഇവിടുത്തെ പ്രശ്നം. ഭരണകൂട ഭീകരതയുടെ കൊടുമുടിയാണ് ജയിലുകൾ. കുറ്റവാളികളെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുന്ന ചുരുക്കം രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഇന്ത്യ. കേസിലെ പ്രതികളും വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെടുകയും സുപ്രീം കോടതിയിൽ അപ്പീലിന് പോയവരുമാണ്. ഭീകരതയ്ക്ക് ഭരണകൂടത്തിന്റെ അനുമതിയുണ്ടാകുകയും അവിടേയ്ക്ക് ജനശ്രദ്ധ എത്താതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ ഈ രാജ്യത്ത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനെ നെടുകെ പിളർന്നുകൊണ്ടാണ് 'ഇന്ത്യാസ് ഡോട്ടറും' അതിന്റെ സംവിധായിക ലെസ്ലി ഉഡ്വിനും ചലച്ചിത്ര മാധ്യമത്തെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിനുമേൽ ശക്തിയേറിയ പ്രഹരമേൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഈ സത്യം മറച്ചുവച്ചുകൊണ്ട് സ്ത്രീ സുരക്ഷ എന്ന ആശയത്തെ ഉപയോഗിക്കുക എന്ന സർവ്വസാധാരണമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രവണതയാണ് രാജ്യത്ത് ഇപ്പോൾ അരങ്ങേറുന്നത്. ഡോക്യുമെന്ററിയുടെ പ്രദർശനം ഇന്ത്യ നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. കാരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ഡോക്യുമെന്ററിയിലെ പ്രസ്താവനകൾ സ്ത്രീ സുരക്ഷയെ അപമാനിക്കും വിധമാണ് എന്നതാണ്. ഇന്ത്യയെ കരിവാരിത്തേയ്ക്കാനുള്ള ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര ഗൂഢാലോചനയാണ് ഈ ചിത്രം എന്നാണ് ബഹുമാനപ്പെട്ട മന്ത്രി വെങ്കയ നായ്ഡു പറഞ്ഞത്. ബലാൽസംഗത്തിന് ശിക്ഷയനുഭവിക്കുന്നവർ ഇപ്പോഴും സ്ത്രീയുടെ ഭാഗത്താണ് തെറ്റ് എന്ന് വാദിക്കുന്നുണ്ട് എന്നതാണോ അന്താരാഷ്ട്ര ഗൂഢാലോചന? അതോ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ വക്താക്കൾ പോലും ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിൽ സ്ത്രീയ്ക്ക് സ്ഥാനമില്ല എന്നും അവൾ എപ്പോളും പുരുഷനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവളാണ് എന്നുമുള്ള വാദം മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നതോ. എന്നാലത് ഇന്ത്യയിൽ മാത്രമല്ല ലോകമെമ്പാടും കൊണ്ടുനടന്നു കാണിക്കേണ്ട സത്യം മാത്രമാണ്.

ജയിലിനുള്ളിൽ കടന്നു ചിത്രീകരണം നടത്താൻ എങ്ങനെ അനുമതി ലഭിച്ചു എന്നതാണ് വേറൊരു പ്രശ്നം. ജയിലുകൾ എന്തിനാണ് കാമറയെ ഭയക്കുന്നത്. ഭരണകൂടത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമതയുടെ ഉത്തമോദ്ദാഹരണമാണ് ജയിലുകൾ എങ്കിൽ അത് ചിത്രീകരിക്കുകയാണല്ലോ വേണ്ടത്. ഇവിടെ രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളാണുള്ളത്. ജയിലറകളും അതിലെ അന്തേവാസികളും ഭരണകൂടത്തിന്റെ സ്വത്താണെന്നും അതിന്റെ ചൊൽപ്പടിക്ക് നിൽക്കേണ്ടുന്നവയാണ് എന്നുമുള്ള ഹിംസാത്മകമായ ചിന്ത. രണ്ടാമത്തേത് ഇതിനെയെല്ലാം ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വന്നിരിക്കുന്നത് ഒരു അപര സ്വത്വമാണ് എന്ന കാര്യം. അല്ലാത്തപ്പോൾ ബ്രിട്ടിഷ് വഴികൾ പിന്തുടരുന്നതിൽ അഭിരമിക്കുന്ന ഇന്ത്യക്കാർ പോലും ഈ അവസരത്തിൽ ദേശീയവാദികളാകുന്നത് കാണാം. 'പുറത്തുനിന്നൊരാൾ' കുടുംബത്തിൽ കയറി അഭിപ്രായം പറയുന്നു എന്നതാണ് തത്വം. അതായത് കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ എന്തുമാവാം. മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുട്ടികളെ തല്ലാം, ഭർതൃപീഡനമാകാം. ആരും അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തുകൂട. പെൺകുട്ടി പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുതായിരുന്നു എന്നും കുറ്റം അവളുടെ തന്നെയാണെന്നും പലയാവർത്തി പറയുന്ന പ്രതി ഇന്ത്യ എന്ന കുടുംബത്തിൽത്തന്നെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ഒരു വിദേശവനിത ഈ സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു എന്നതാണ് ഇവിടെ പ്രശ്നമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നത്. അല്ലാതെ അത്യന്തം സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ മേൽപറഞ്ഞ വാദമല്ല. ഇന്ത്യ ജയിലിൽ കഴിയുന്ന കുറ്റവാളിയെയല്ല സംരക്ഷിക്കുന്നത്. വധശിക്ഷ എന്ന മനുഷ്യത്വവിരുദ്ധമായ ശിക്ഷയിലൂടെ സ്വന്തം നിലപാടെന്തെന്ന് രാജ്യം പണ്ടേ വ്യക്തമാക്കിക്കഴിഞ്ഞു. ഇവിടെ പ്രതിയെപ്പോലെ ചിന്തയോട് യോജിക്കുന്ന പൊതുബോധത്തെയാണ് സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമം നടത്തുന്നത്. അതാണ് ഈ ഡോക്യുമെന്ററി പുറത്തുവരുന്നത് വഴി അട്ടിമറിക്കപ്പെടുന്നതും.

ബി ബി സി യുടെ ഇന്ത്യാസ് ഡോട്ടർ
ഇന്ത്യാസ് ഡോട്ടർ ഒരു തരം താഴ്ന്ന ചലച്ചിത്രമാണ്. പറയത്തക്ക കലാമികവൊന്നും ഇതിലില്ല. അതിലുമുപരി സ്ലംഡോഗ് മില്യണേർ പോലെ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും സാമൂഹികവിരുദ്ധതയുടെയും ഈറ്റില്ലമായ ഒരു മൂന്നാംലോകരാജ്യം എന്ന കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഊന്നി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ചിത്രം തന്നെയാണിതും. പണ്ടത്തെ തന്റെ കോളനിയെ വിമർശനവിധേയമാക്കുന്നതിലുള്ള ആനന്ദവും പ്രകടമായിത്തന്നെ കാണാം. ചേരികളിൽ ജീവിക്കുന്ന ഇന്ത്യ. അന്നം നേടുന്നതിനായി പഠനം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരുന്ന യുവത്വം, ഭർത്താവിൽ നിന്നും സുരക്ഷ മാത്രം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീ എന്നിങ്ങനെ കൃത്യമായി ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു രൂപരേഖ തയ്യാറാക്കപ്പെടുന്നു.

ഡോക്യുമെന്ററി എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന ചലച്ചിത്രമാണ് എന്ന കാഴ്ചപ്പാട് മാറിയിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ഏതായാലും യാഥാർത്ഥ്യമോ ആത്യന്തികമായ സത്യമോ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള യാത്രയാണ് ഡോക്യുമെന്ററി എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. കാമറ വയ്ക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഫ്രേം മുതൽ ചിത്രസംയോജനത്തിലെ വെട്ടലുകൾ (കട്ട്) തൊട്ട് ശബ്ദലേഖനം വരെ ഒട്ടനേകം ഇല്ലായ്മകളുടെയും ഉൾപ്പെടുത്തലുകളുടെയും കഥയാണ്. ഒരു ഫ്രേമിൽ ഉള്ളതെല്ലാം ഇല്ലാത്തവയുമാണ്. ഒരു കട്ട് ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം മറ്റെന്തോ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നുമുണ്ട്. അത്തരത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യ എന്നാൽ അപരിഷ്കൃതരും ഹീനമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ചിലരും ജീവിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം എന്ന കാഴ്ചപ്പാട് ചിത്രത്തിലുണ്ട്. എന്നാൽ ഇക്കാരണം കൊണ്ട് അതിനെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ മാറ്റി നിർത്തുന്നത് അഭികാമ്യമല്ല. കൽപിത കഥകളും (ഫിക്ഷൻ) അല്ലാത്തവയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും ഇതുതന്നെ. സ്ലംഡോഗ് മില്യണേറിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ എതിർക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യാസ് ഡോട്ടർ ഒരു ഭീമൻ സത്യമായി നിലകൊള്ളും. ഇവിടെ അഭിനേതാക്കളില്ല. പ്രതികൾക്ക് വേണ്ടി വാദിച്ച വക്കീലന്മാട മാധ്യമത്തിനു മുമ്പാകെയാണ് സ്വന്തം വീട്ടിലെ സ്ത്രീകൾ വിവാഹപൂർവ്വ ലൈംഗികബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടാൽ അവരെ തീയിട്ട് കൊല്ലുമെന്ന് പറഞ്ഞത്. ചിത്രീകരണ സമയത്തും ആ നിലപാടിൽ ഉറച്ച് നിൽക്കുന്നു എന്ന് അയാൾ പറയുന്നു. സ്ത്രീ ഒരു പൂ പോലെയാണെന്നും മന്ദിരത്തിൽ വെച്ചാൽ പൂജിക്കപ്പെടുകയും വഴിയിലെറിഞ്ഞാൽ അത് ഞെരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമെന്ന് മറ്റൊരാൾ. തങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ ലഭിക്കുന്നതോടെ ബലാൽസംഗങ്ങൾ ഇല്ലാതാവുകയല്ല ചെയ്യുന്നതെന്ന് പ്രതി പറയുന്നു. മറിച്ച് ഇനിയും ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളുണ്ടായാൽ രണ്ടാമതൊന്നാലോചിക്കാതെ പെൺകുട്ടിയെ കൊന്ന് കളയുകയാവും ഉണ്ടാവുക.

ഇതാണ് ബലാൽസംഗത്തിന്റെ പച്ചയായ രാഷ്ട്രീയം. ആണധികാരബോധം എന്താണെന്നറിയാൻ പ്രതിയുടെ വാക്കുകൾ കുറച്ച് നേരം ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മാത്രം മതി. പെൺകുട്ടിയുടെ ആമാശയം വലിച്ചൂരിയെടുത്ത് അത് വഴിയിലെവിടെയോ കളഞ്ഞ പ്രതികളെക്കുറിച്ച് സർവ്വസാധാരണമായ പ്രവൃത്തി വിവരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് മുകേഷ് സിങ്ങ് സംസാരിക്കുന്നത്. തന്റെ സഹോദരൻ (മറ്റൊരു പ്രതി) ജിം പരിശീലകനാണെന്നും കരുത്തുറ്റവനാണെന്നും ഹുങ്കോടെ ഇയാൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ആണത്തത്തിന്റെ ഗർവ്വ് നിഴലിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ഇന്ത്യാസ് ഡോട്ടർ എന്ന കണ്ണാടിയിലെ ആ രൂപത്തിന് അതിലെ രജതത്തിന്റെ ശീതം മാത്രം.

ഈ പ്രതിബിംബത്തിനെയാണ് ഇരുട്ട് മുറിയിലാക്കാൻ ഇന്ത്യാമഹാരാജ്യം ശ്രമിക്കുന്നത്. ഭാങ്ങിന്റെ കെട്ട് കോൽക്കത്തയിൽനിന്നും ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളു. യൂട്യൂബ് വീഡിയോ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു. ഇന്നത്തെ നിറങ്ങളിൽ ജ്യോതി സിങ്ങ് എന്ന പെൺകുട്ടിയുമുണ്ട് എനിക്ക്. ഒരു ശരാശരി ഇന്ത്യക്കാരൻ സ്ത്രീകളെ എങ്ങനെയാണ് നോക്കിക്കാണുന്നതെന്ന് ഉന്മാദത്തിനുമുകളിലും നിൽക്കുന്ന ഒരു കാർമേഘമായി പെയ്യാനായുന്നു. ഞാൻ ഇന്ത്യയുടെ പുത്രിയല്ല. ജ്യോതി സിങ്ങും അങ്ങനെയാവാൻ വഴിയില്ല. ഇന്ത്യ എന്നാൽ സത്യത്തിൽ മുകേഷ് സിങ്ങാണ്. അതിൽ നിന്നുത്ഭവിക്കുന്ന ഒന്നുമായും ചേർന്നുപോകാൻ ഒരു പെണ്ണെന്ന നിലയിലോ മനുഷ്യനെന്ന നിലയിലോ എനിക്ക് സാധ്യമല്ല. നിറങ്ങളുടെ ഉൽസവത്തിൽ ഇക്കുറി ഞാൻ ഒരു 'വിദേശ' സിനിമയോടൊപ്പമാണ്. കലാമൂല്യം ഒട്ടുമില്ലാത്ത, ഭരണകൂടത്തെ അങ്കലാപ്പിലാക്കിയ ഒരു ഗൂഢാലോചനാചിത്രത്തോടൊപ്പം.

ഹോളി 2015

Friday, 30 January 2015

ജനുവരി 2015: ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍

1983: അബ്രിദ് ഷൈന് അഭിവാദ്യങ്ങള്‍

അപൂര്‍വ്വമായേ മലയാളത്തില്‍ പുതുമ പരീക്ഷിച്ച് കാണാറുള്ളു. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ അബ്രിദ് ഷൈന്റെ ഈ സിനിമയെ പ്രശംസിക്കാതെ വയ്യ. നര്‍മ്മം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിനുള്ളില്‍ത്തന്നെ പതിവില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ഷോട്ടെടുക്കല്‍ വിദ്യകള്‍, പ്രത്യേകിച്ചും ലോങ്ങ് ടേക്ക് പരീക്ഷിച്ചു കണ്ടപ്പോള്‍ കൌതുകം തോന്നി. കല്യാണരാത്രിയിലെ ടൈം ലാപ്സ് ഷോട്ട് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ലോങ്ങ് ടേക്കാണ്. പാട്ട് സീനുകളിലൂടെ കല്യാണവും ആദ്യപ്രസവവുമെല്ലാം തീര്‍ത്തുകളയുക എന്ന പതിവുരീതിയില്‍ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ച് ആദ്യരാത്രി കഴിഞ്ഞ് വാതില്‍ തുറന്ന് മുറ്റത്തെത്തുമ്പോള്‍ കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി മനസ്സിലാക്കാം. പുത്തന്‍ വഴികള്‍ പരീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ അത് വിജയിക്കുമോ എന്ന ഭയം കമേഷ്യല്‍ സിനിമക്കാരെ വലയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും എന്നാണ് എന്റെ വിലയിരുത്തല്‍. എന്നാലിവിടെ കമേഷ്യല്‍ സിനിമയുടെ ഉള്ളടക്കം ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ മലയാളികള്‍ക്ക് അത്ര പരിചിതമല്ലാത്ത ലോങ്ങ് ടേക് എന്ന അഭ്യാസം സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നതിന് (ഒന്നില്‍ക്കൂടുതല്‍ പ്രാവശ്യം സിനിമയിലിതുപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്) സംവിധായകന്‍ പരിശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത് മാറ്റത്തിന്റെ ഒരു നല്ല സൂചനയാണ്.

ഗോഡ്സ് ഓണ്‍ കണ്‍ട്രി: എന്തിന്?

പല സിനിമകളും കാണുമ്പോള്‍ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു സിനിമ എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. കളിയാക്കലല്ല ഉദ്ദേശം. ഈ കഥ എനിക്ക് പറയണം, എനിക്ക് മാത്രമേ ഞാന്‍ പറയുന്നതുപോലെ ഈ കഥ പറയാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന തോന്നലില്‍ നിന്നാണ് പലരും സിനിമകള്‍ ചെയ്യുന്നത് എന്നാണ് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. എനിക്ക് അത്തരത്തിലാണ് സിനിമ സംഭവിക്കാറ്. അതുകൊണ്ടാകണം ഓരോ സിനിമയും കാണുമ്പോള്‍ അങ്ങനെ സംവിധായകര്‍ക്ക് തോന്നാനുള്ള കാരണം എന്താണ് എന്ന് ആലോചിക്കുന്നത്. ആദ്യത്തെ സിനിമയായ 1983 യ്ക്ക് അത്തരത്തില്‍ ഒരു വിശദീകരണം സാദ്ധ്യമാണ്. തനിക്ക് പരീക്ഷിക്കാന്‍ കുറെ കാര്യങ്ങളുണ്ട് എന്ന തോന്നല്‍ മാത്രമല്ല, ക്രിക്കറ്റിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന സംവിധായകന് അതിനെക്കുറിച്ച് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന മാധ്യമം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു പ്രേമലേഖനം എഴുതണം എന്നും തോന്നിക്കാണണം. കലയിലൂടെ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളോട് നീതി പുലര്‍ത്താനാണല്ലോ കലാകാര്‍ കാലങ്ങളായി ശ്രമിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ മിക്ക മലയാളം സിനിമകളും ഇങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും മനസ്സില്‍ കണ്ടുകൊണ്ട് നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നവയാണ് എന്നെനിക്ക് തോന്നാറില്ല. ഗോഡ്സ് ഓണ്‍ കണ്‍ട്രിയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല.
അടുത്തകാലത്ത് ഏറെ പരീക്ഷിച്ച് കണ്ട ഒന്നാണ് ഒരു ദിവസം കുറെ പേരുടെ ജീവിതം, അവ കൂട്ടിമുട്ടിയും പിരിഞ്ഞും മുന്നോട്ട് പോകല്‍ എന്ന രീതി. ട്രാഫിക്, നേരം എന്നിവ പെട്ടന്ന് മനസ്സില്‍ വരുന്നു. ഗോഡ്സ് ഓണ്‍ കണ്‍ട്രിയും ചെയ്യുന്നത് അതാണ്. അതിലാകട്ടെ വളരെ വിരസമായ രീതിയാണ് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നതും. തുടക്കത്തില്‍ സമയം പുറകിലേയ്ക്ക് പോകുന്നത് കാണിക്കാന്‍ ക്ലോക്കിലെ സൂചി പുറകോട്ട് പോകുന്നത് സിനിമയിലെ പല സംഭവങ്ങളുടെ ഡിസോള്‍വില്‍ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ബാലിശമായ അഭ്യാസം. ഒരേ ദൃശ്യങ്ങള്‍ സംവിധായകന്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നത് എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് എന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
അതിലും അരോചകമായിത്തോന്നിയത് സിനിമയുടെ രാഷ്ട്രീയമാണ്. അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളോട്, മുസ്ലിങ്ങളോട് എല്ലാം വളരെ മോശമായി പെരുമാറുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ നമുക്ക് സിനിമയില്‍ കാണാം. അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ ഇവരുടെയെല്ലാം പെരുമാറ്റം മാറുകയും എല്ലാവരെയും സ്നേഹത്തോടെ സമീപിക്കുയും ചെയ്യുന്നു. ഇതില്‍ രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളാണ്. സ്വീകാര്യത എന്നത് അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്. അധികാരികള്‍ക്ക് സ്വീകാര്യരായിത്തീരുക എന്നതാണ് ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്ന് വരുന്നു. രണ്ടാമത്തേത് ഇതിലും ഗുരുതരമാണ്. തമിഴനായ ലോട്ടറിക്കാരനായാലും ലാലിന്റെ മുസ്ലിം കഥാപാത്രമായാലും എല്ലാവരും ചെയ്തുകൊടുക്കുന്ന ഉപകാരങ്ങള്‍ക്കുള്ള സ്മരണയാണ് അവരോട് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം. ഒരു ഉപകാരവും ചെയ്യാത്തവരാണെങ്കില്‍ മുസ്ലിങ്ങള്‍ ഗുണ്ടകളും കള്ളന്മാരുമായി നിലനില്‍ക്കും എന്ന്. വേശ്യകള്‍ സത്യസന്ധത കാണിക്കുന്നിടത്തോളം അവരോട് മര്യാദയില്‍ പെരുമാറാം. മനുഷ്യത്വപരമായി സമീപിക്കുന്നതിന് എന്തിനാണ് ഉപകാരങ്ങള്‍ ചൊരിയുന്നത്.
ലോട്ടറിക്കാരനോട് പോലീസുകാരന്‍ പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പൊതുബോധത്തിന്റെ വക്താവായിത്തന്നെയാണ്. അന്യസംസ്ഥാനത്തുനിന്നും ജോലിക്ക് വരുന്നവര്‍ മയക്കുമരുന്ന കച്ചവടക്കാരാണെന്നും മറ്റും. രക്തം വാര്‍ന്ന് വഴിയില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ ഈ ലോട്ടറിക്കാരന്‍ രക്ഷിക്കുന്നതിനുശേഷം ഇയാള്‍ പറയുന്നത് ആരെയും മുന്‍വിധിയോടെ സമീപിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്ന് ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി എന്നാണ്. ഒരു മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് തെറ്റിപ്പോയി എന്നേ അതിനര്‍ത്ഥമുള്ളു. വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്ന ധാരണയ്ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് മാറ്റമൊന്നും വരാനില്ല.
ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകള്‍ക്ക് മലയാള സിനിമ ഇത്തവണയും മരണം കൊടുക്കും എന്നാണ് മൈഥിലിക്ക് വാഹനാപകടം (കുറഞ്ഞത് മൂന്ന് തവണയെങ്കിലും അവരെ വണ്ടിയിടിക്കുന്നുണ്ട്) സംഭവിച്ചപ്പോള്‍ കരുതിയത്. ഒരാണിന്റെ ലിംഗത്തിന് ക്ഷതമേല്‍പിക്കുകയും എഴുതിയ പുസ്തകത്തിന് അവാര്‍ഡ് വാങ്ങിക്കുകയും ചെയ്ത അവര്‍ക്ക് ഒരു വീല്‍ ചെയറേ കൊടുത്തിട്ടുള്ളു. വളരെ നല്ലത്. പുരോഗമനപരം തന്നെ.

ഒരു ഇന്ത്യന്‍ പ്രണയകഥ:പ്രണയത്തിലും ദേശീയത

ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളില്‍ ഒന്ന് ജോലി  ചെയ്ത് ജീവിക്കുന്ന കുറെ സ്ത്രീകളെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. പതിവില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി അവരാരും കൊല്ലപ്പെടുന്നുമില്ല. അമല പോളിന്റെ കഥാപാത്രത്തിന് ജോലിയുള്ളതായി പറയുന്നില്ലെങ്കിലും കാനഡയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ച് പോകേണ്ടത് ആവശ്യമായി വരുന്നുണ്ട്. പ്രണയത്തിനുവേണ്ടി അത് ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. ബാംഗ്ലൂര്‍ ഡേയ്സില്‍ ഉപരിപഠനസാദ്ധ്യതകള്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന പാര്‍വതിയെ പോലെയല്ല. ലക്ഷ്മി ഗോപാലസ്വാമിയാകട്ടെ സ്വന്തമായി ജോലിയുള്ള സ്ത്രീ മാത്രമല്ല, ഭര്‍ത്താവല്ലാത്ത ഒരു പ്രണയം അവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാകുകയും അതില്‍ ലൈംഗികവേഴ്ചയില്‍ ഏര്‍പ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ള ആളാണ്. മലയാളം സിനിമകളില്‍ ഇത് ഭാര്യാഭര്‍തൃബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതാണ്. അഴകിയ രാവണണിലെയെല്ലാം നാടകീയമായ വെളിപ്പെടുത്തല്‍ ഓര്‍ക്കാം. എന്നാലിവിടെ അത്തരത്തിലൊരു സ്ത്രീയ്ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ ഒരു കുറവും ഇല്ല. കാഴ്ചയില്‍ത്തന്നെ പെണ്ണുങ്ങളെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ സിനിമകളില്‍ നടക്കാറുണ്ട്. ബോര്‍ഡ് മീറ്റിങ്ങുകളില്‍ പേരിനൊരു സ്ത്രീ, എക്സ്ട്രാസില്‍ സ്ത്രീകളുടെ അസാന്നിധ്യം, ഇതെല്ലാം സ്ത്രീയുടെ ഇല്ലായ്മ എന്ന ഒരു ദൃശ്യസംസ്കാരം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള പടികളാണ്. എന്നാല്‍ സത്യന്‍ അന്തിക്കാടിന്റെ ഈ ചിത്രത്തില്‍ അങ്ങനെയല്ല. നിരത്തിലായാലും അയല്‍പ്പക്കത്തായാലും സ്ത്രീസാന്നിധ്യം വലുതാണ് ഇവിടെ. അച്ഛനമ്മമാരുടെ സ്നേഹം കൊതിക്കുന്ന അമലയെ കാണിക്കുന്ന രംഗങ്ങളില്‍ ബാറ്റ് വാങ്ങിക്കൊടുക്കാത്തതിനാല്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതിരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ കാണാം. ഓഫീസില്‍ നിന്ന് വരുമ്പോള്‍ ബാറ്റ് ഉറപ്പായും വാങ്ങാം എന്ന് കുട്ടിയുടെ അമ്മ പറയുമ്പോഴാണ് ചോറുണ്ണാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നത്. സ്വന്തം പൈസ കൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുന്ന ഒരു സ്ത്രീ! ഇതെല്ലാം പരാമര്‍ശമര്‍ഹിക്കുന്നത് സ്ത്രീകളോട് ഈ സമീപനം ഒട്ടുമില്ലാതിരുന്ന മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. ഇതേ അമ്മ പിന്നീട് കുട്ടിയുമായി ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് വാങ്ങിപ്പോകുന്നത് ചിത്രത്തില്‍ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റൊരു സ്ത്രീയാകട്ടെ വണ്ടിയോടിച്ച് കുട്ടിയെ സ്കൂളില്‍ കൊണ്ടാക്കുന്നു.
ഒരു പ്രണയബന്ധത്തില്‍ ഒരാള്‍ മൂലം മറ്റയാള്‍ മാറുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഇവിടെ രസകരമായ രീതിയില്‍ ബന്ധത്തിലെ സ്ത്രീ കാരണം പുരുഷന്‍ മാറുന്നത് കാണാം. വായനാശീലം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ ഫഹദ് ഫാസിലിനെ സഹായിക്കുന്നതും രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇയാളുടെ കാഴ്ചപ്പാട് മാറ്റി മറിക്കുന്നതും അമല പോളാണ്. ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരു ഇന്ത്യന്‍ പ്രണയകഥ ഒരു കമിങ്ങ് ഓഫ് ഏജ് ചിത്രം കൂടിയാണ്. 
ഗോഡ്സ് ഓണ്‍ കണ്‍ട്രിയില്‍ സി പി എമ്മിന്റെ പ്രചരണം സൗജന്യമായി നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ സത്യന്‍ അന്തിക്കാട് ഒരു നല്ല കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാരനാകാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഗാന്ധിയെ തിരിച്ച് കൊണ്ടുവന്നും മറ്റും നടത്തുന്ന പ്രഭാഷണം വളരെ നിസ്സാരമായിത്തോന്നി. ഇത്തരത്തില്‍ അരാഷ്ട്രീയപരമായി രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാന്‍ സിനിമാക്കാര്‍ക്കേ കഴിയൂ എന്ന് തോന്നുന്നു. 
ഏതായാലും ചിത്രത്തിന്റെ പേരും അതിന്റെ ടൈറ്റില്‍ ഡിസൈനും മുമ്പോട്ട് വയ്ക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം പ്രതിലോമകരമാണ്. സ്നേഹത്തിന് ദേശീയത കൊടുക്കുകയും ത്രിവര്‍ണ്ണപതാകയുടെ നിറങ്ങള്‍ അടിച്ച് മിനുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അതിന് മതവും ജാതിയും കൊടുക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ഇവിടെ തീര്‍ത്തും ഇന്ത്യന്‍ അല്ലാത്ത ഒരു പ്രണയത്തെ ഇന്ത്യന്‍ വത്കരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു എന്‍ ആര്‍ ഐ യെ ക്കൊണ്ടത് ചെയ്യിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ പുറത്തുനിനിന്നും അകത്തു കടക്കണമെങ്കില്‍ ഇന്ത്യ എന്ന ഒരു ആശയത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം എന്ന് പറയുന്നു ചിത്രം. എന്നാലും അവിടെയും സാധാരണ കാണാറുള്ള പെണ്ണിനെ ഇന്ത്യന്‍ രൂപത്തിലാക്കി മാറ്റുക എന്ന ചടങ്ങ് ഒഴിവാക്കി കണ്ടതില്‍ സന്തോഷം. ഐറീന്‍ ഗാര്‍ഡനര്‍ വന്നപ്പോള്‍ മുതലുള്ള കുപ്പായങ്ങളെല്ലാം തന്നെയാണ് അവസാനം വരേയ്ക്കും ധരിക്കുന്നത്. പെട്ടന്നൊരു ദിവസം കേരള സാരി ചുറ്റുകയോ മുല്ലപ്പൂ ചൂടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. ഫഹദ് തന്റെ ഖദറും ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. സര്‍വ്വം ശുഭം.

Saturday, 17 January 2015

സ്ത്രീലൈംഗികതയും സിനിമയും: ഒരു ഭ്രൂണഹത്യയുടെ കഥ

സംഘടിത വോള്യം 9 ലക്കം 1 ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.



കുട്ടിക്കാലത്ത് ആകാംക്ഷയോടെ വായിക്കുകയും വായിക്കുന്തോറും പേടിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു പുസ്തകമായിരുന്നു ബ്രാം സ്റ്റോക്കറുടെ ഡ്രാക്കുള. വീട്ടില്‍ ആരുമില്ലാതിരിക്കുമ്പോഴാണ് വായിക്കുന്നത്. ഒന്നിലോ രണ്ടിലോ ആയിരിക്കണം. അന്ന് വായിച്ച് ഓര്‍മ്മ മാത്രമേ ഉള്ളു. കാര്‍പാത്യന്‍ മലനിരകളും ജോനഥന്റെ ഡയറിയുമെല്ലാം മനസ്സില്‍ തങ്ങി നിന്നു. പിന്നീട് കപ്പോളയുടെ ഡ്രാക്കുളയും കണ്ടു. അപ്പോളാണെങ്കില്‍ പേടിയല്ല, സങ്കടമായിരുന്നു. യുവാവായി അവതരിക്കുന്ന ഡ്രാക്കുള ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ സ്നേഹിക്കുന്നത് മാത്രം ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നു. ആ രംഗം കണ്ടപ്പോള്‍ എന്തോ ഒന്ന് തൊണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങി തങ്ങിനിന്നു. എന്നാല്‍ രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് വീണ്ടും അതേ സിനിമ കണ്ടപ്പോള്‍ പണ്ട് കാണാന്‍ സാധിക്കാതിരുന്ന പലതും വെളിവായി. സിനിമയെ കുറച്ചെല്ലാം ഗൗരവത്തോടെ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയതിന് ശേഷമാണ് സിനിമയിലെ സ്ത്രീയെ, അല്ല, അവളുടെ ഇല്ലായ്മയെ കാണാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്. ആ നിലയ്ക്ക് ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ ബ്രാം സ്റ്റോക്കറുടെ ഡ്രാക്കുള സ്ത്രീ ലൈംഗികതയെ അങ്ങേയറ്റം അപഹാസ്യമായ രീതിയിലാണ് ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി. (ഒപ്പം അതിമനോഹരമായ ക്രാഫ്റ്റാണ് ചലച്ചിത്രത്തില്‍ വിനിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും പറയാതെ വയ്യ). 

ഇത്തരത്തിലുള്ള കാഴ്ചപ്പാട് എന്നാലിന്ന് എനിക്ക് പുതുമയല്ല. സ്ത്രീയോടുള്ള ഹിംസാത്മകമായ സമീപനം അവളുടെ ലൈംഗികതയിലേയ്ക്കും വ്യാപിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ആണ്‍ ആഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ മാത്രം വെളിച്ചം കാണുന്ന പെണ്‍ കഥകള്‍ക്കു പുറമെ അവളുടെ ലൈംഗികതയും കല്ലുവെച്ച നുണകളും ആണ്‍മനോരാജ്യങ്ങളുമായി (fantasy) ചുരുങ്ങന്നത് കാണാം.


പെണ്‍ ലൈംഗികത എന്നാലെന്ത് എന്ന് ആണധികാരം നിര്‍വചിച്ച് വെച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. ഇതിനു പുറത്തുള്ള എന്തും അവിശ്വാസ്യം എന്ന് പറഞ്ഞ് തള്ളിക്കളയുക കൂടി ചെയ്യുന്നുണ്ടത്. രതിക്കിടയില്‍ ഒരു സ്ത്രീ പെരുമാറുന്നതെങ്ങനെ എന്നതിന് കൃത്യമായ രൂപരേഖയുണ്ട് സിനിമയില്‍. ചുണ്ട് കടിച്ചും കണ്ണുകള്‍ മുകളിലേയ്ക്ക് പായിച്ചും കാല് കോച്ചിയുമെല്ലാമാണ് ഇന്നുവരെ സ്ത്രീകള്‍ കിടപ്പറയിലായിരുന്നിട്ടുള്ളത്. യഥാര്‍ത്ഥ അശ്ലീലം ഇവിടെയാണ്. എല്ലാ സ്ത്രീകളും ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്ന ദൃശ്യാനുഭവത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു പൊതുബോധം രൂപപ്പെടുകയാണ്. അങ്ങനെ ലൈംഗികതയിലെ വൈവിധ്യം എന്ന സത്യം തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നു. കിടപ്പറയിലെ ആണ് പല മുഖങ്ങളുള്ളവനാണ്. 'സാത് ഖൂന് മാഫ്' എന്ന സിനിമയില് സൂസന്നയുടെ ഏഴ് ഭര്‍ത്താക്കന്മാരും ഏഴ് രീതിയിലാണ് രതിയിലേര്‍പ്പെടുന്നത്. മലയാളത്തിലായാലും ഹോളിവുഡിലായാലും കേവലവിനോദോപാധിയായും (entertainment) കലാമൂല്യമുള്ളവയായും വേര്‍തിരിച്ച് നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്ന ചലച്ചിത്രങ്ങളിലെല്ലാം തന്നെ ആണ്‍ രതിക്ക് പല മുഖങ്ങളും പെണ്ണിന് ഒരു വാര്‍പ്പ് മാതൃകയും മാത്രമാകുന്നത് കാണാം. ഇതില് നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പെരുമാറുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ സംശയദൃഷ്ടിയോടും അസംതൃപ്തിയോടും കൂടി മാത്രമേ ആണ്‍ബോധത്തിന് കാണാന്‍ സാധിക്കുന്നുള്ളു. സംശയം എന്നത് കൌതുകത്തോട് ചേര്ത്തുവെച്ച് അവഗണിക്കാവുന്നതാണ്. എന്നാല് ഇതിലെ അവിശ്വാസം അപടകാരിയായ വില്ലനാണ്. ഫെമിനിസമായാലും സ്ത്രീലൈംഗികതയായാലും ആധികാരികമായി തോന്നണമെങ്കില്‍ അത് ആണ്‍ വീക്ഷണകോണില്‍നിന്നുതന്നെ പറയേണ്ടിവരും എന്ന നിര്‍ബന്ധബുദ്ധി മാത്രമാണത്. 


സിനിമകളില്‍ അദൃശ്യമാക്കപ്പെടുന്ന സ്ത്രീലൈംഗികത നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പലതുണ്ട്. ഹെറ്ററോസെക്ഷ്വാലിറ്റിയാണ് ശരിയെന്ന് പണ്ടേ പഠിപ്പിച്ച പാഠം പലയാവര്‍ത്തി ഉരുവിട്ട് അത് തെറ്റിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു. ഒപ്പം സ്വയംഭോഗം, പെനിട്രേഷനില്‍ കൂടിയല്ലാത്ത രതിമൂര്‍ച്ഛ എന്നിവ നിലനില്ക്കുന്നില്ല എന്നും പറയുന്നു. ഇതാണ് പെണ്‍ ലൈംഗികതയോടുള്ള ആണ്‍ പേടിക്കുളള മൂലകാരണം എന്നു പറയുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. പുരുഷന്റെ ലൈംഗികത അവന്റെ ലിംഗത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ളതാണെന്ന് പുരുഷാധിപത്യം (patriarchy) പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ആന്തരീകരിച്ചവരും(internalize) ഇതിന്റെ വക്താക്കളുമായവര്‍ ലിംഗം (penis) ഉള്‍പ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത രതിസുഖത്തെ ഭയക്കുന്നു. അത് ആണ്‍ സ്വത്വത്തെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാന്‍ പ്രാപ്തമാണ് എന്ന വിശ്വാസത്തിലൂന്നിയുള്ളതാണ് ഈ ഭയം. സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗത്തെയും സ്വയംഭോഗത്തെയും വദനസുരതത്തെയും ഭയന്നൊളിക്കുന്ന പുരുഷന്‍ പിന്നീട് തിരിച്ച് വരുന്നത് പെനിട്രേഷന്റെ അതിപ്രസരമുള്ള ദൃശ്യങ്ങളുമായാണ്. എല്‍വിസ് പ്രെസ്ലി മുതല്‍ നമ്മള്‍ ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ ഊരയഭ്യാസം (pelvic thrust) ഇല്ലാത്ത ഒരു പാട്ട് സീന് പോലും ഇന്ന് കാണാന് പ്രയാസമാണ്. അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തവിധം സ്ത്രീലൈംഗികതയെ നിരാകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു മുന്നേറ്റത്തിന് വട്ടം കൂട്ടുകയാണ് നമ്മുടെ ദൃശ്യസംസ്കാരം. എത്ര ഭീകരമാണത്!

ഈ അവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാന്‍ പെണ്‍ ആഖ്യാനങ്ങളിലൂടെയുള്ള ലൈംഗികത പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. അവിടെയും അത്യധികം ജാഗരൂകരാകേണ്ടതുണ്ട് നമ്മള്‍. ഇതുവരെയുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ പെണ്‍ കര്ത്തൃത്വത്തെ (agency) അവഗണിക്കാതിരിക്കാനും നാളുകളായി നമ്മുടെ ബോധത്തെയും അതിന്റെ അടിത്തട്ടുകളെ വരെയും ആവരണം ചെയ്യുകയായിരുന്ന ആണധികാരബോധത്തെ മറികടക്കാനും കഠിനപ്രയത്നം ചെയ്യേണ്ടതാവശ്യമാണ്. ‘സഞ്ചാര’ത്തിനു മുമ്പും പിമ്പും ഒരു പെണ്‍ സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗ ചിത്രം മലയാളത്തിലുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ എന്നുറപ്പില്ല. ‘ദേശാടനക്കിളി കരയാറില്ല’ യ്ക്ക് സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗ വായന കൊടുക്കുമ്പോള്‍ പോലും കമിതാക്കളുടെ മരണത്തിലാണത് കലാശിക്കുന്നത്. ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമല്ല. അപര/ഇതര ലൈംഗികതള്‍ക്കെല്ലാംതന്നെ മുഖ്യധാര സിനിമ കണ്ടുവച്ചിരിക്കുന്നത് മരണമോ ജയിലോ ആണ്. അതായത് സാധാരണമല്ലാത്ത ഇത്തരം ജീവിതരീതികളെ ദൈവം എന്ന അധികാരത്തിനോ (മരണം എന്നാല് അവിടുന്ന് കല്പിച്ച് കൊടുക്കുന്ന ശിക്ഷയായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്) അതല്ലെങ്കില്‍ ഭരണകൂട ഭീകരതയ്ക്കോ വിധേയമാക്കുക. മലയാളത്തിലെ ആദ്യ സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗിയായ നായകനെ ചിത്രീകരിച്ച 'മുംബൈ പോലീസി'ല് പോലും സ്വവര്‍ഗ്ഗ രതിയോട് നമ്മുടെ പൊതുബോധം ‘next time, close the  door’എന്ന് പറയുന്നു. ഇതാണ് തകര്‍ക്കപ്പെടേണ്ടത്. ലൈംഗികത എന്നാല് അടച്ച മുറികള്ക്കുള്ളില് തളച്ചിടാനുള്ള ഒന്നല്ല. വിവിധ ഭാഷകളില്‍നിന്നും അരികുവത്കരിക്കപ്പെട്ട സ്വത്വബോധങ്ങളില്‍ നിന്നുകൊണ്ടും അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരവും വിവരണവും ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്.   
 
ഗാര്‍ഗ്ഗി ഹരിതകത്തിന്റെ ഒരു കവിതയില്‍ ശംഖുപുഷ്പങ്ങളെ രതിമൂര്‍ച്ഛ അനുഭവിക്കാതെ മരണപ്പെട്ട നമ്മുടെ അമ്മമാരോട് ഉപമിക്കുന്നുണ്ട്. രതിമൂര്‍ച്ഛ അനുഭവിക്കാതെ മരണപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ത്രീലൈംഗികതയ്ക്ക് സ്വരം കൊടുക്കാനുള്ള സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. തുറന്നെഴുത്തുകളിലേയ്ക്കും പെണ്‍ വീക്ഷണകോണില്‍നിന്നുള്ള രതിക്കാഴ്ച്ചകളിലേയ്ക്കും സിനിമ ചലിക്കാത്തപക്ഷം അതിന്  കാലഹരണപ്പെട്ട ഒരു വിനോദോപാധിയായി മാത്രമേ നിലനില്‍പ്പുള്ളു.