ബുക്കറിലൂടെ 7: Disgrace; J M Coetzee

കൂറ്റ്സെയുടെ ഈ പുസ്തകം ഞാന്‍ ആദ്യമായി വായിക്കുന്നത് മൂന്നാല് വര്‍ഷം മുമ്പാണ്. എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളെയും പോലെ ഇതിനും ചില കഥകള്‍. കല്‍കട്ടയില്‍ സിനിമാ സ്കൂളില്‍ പ്രവേശനം കിട്ടി അങ്ങോട്ട് പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഞാനെടുത്ത രണ്ടേ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളിലൊന്നാണിത്. മറ്റേത് ഡി ബി സി പിയറിന്റെ Ludmila's Broken English ആയിരുന്നു. ഈ കുറിപ്പെഴുതാന്‍ രണ്ടാമത് വായിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു അത്. വര്‍ഷമൊന്ന് കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴാണ് രണ്ടാം വായന കഴിഞ്ഞത്.

കൂറ്റ്സെയാണ് ബുക്കര്‍ രണ്ട് തവണ ലഭിക്കുന്ന ആദ്യ എഴുത്താള്‍. അദ്ദേഹത്തിനു ശേഷമാണ് മറ്റു രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഇത് സിദ്ധിക്കുന്നത്. ഈ രണ്ടു പേരില്‍ ഒന്ന് ഒരു സ്ത്രീയാണ് (Hilary Mantel) എന്ന കാര്യം സന്തോഷമുണ്ടാക്കുന്നു. ഏതായാലും 1999ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ഈ പുസ്തകം ആദ്യ വായനയില്‍ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തിന്റെ രീതി ഇപ്പഴും പ്രിയപ്പെട്ടതുതന്നെ. കാച്ചിക്കുറുക്കിയത്. എണ്ണിച്ചുട്ട അപ്പം പോലെ വാക്കുകള്‍. കുറച്ചുംകൂടെ ആ രീതിയില്‍ പോയാല്‍ ഹെമിങ്ങ്‌വേയുടെ അയലത്തെങ്ങാനെത്തും. നോവല്‍ ആദ്യ വായനയില്‍ വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. രണ്ടാം വായനയില്‍ പക്ഷെ ചില സംശയങ്ങള്‍ അവശേഷിക്കുന്നു. കറുത്തവര്‍ഗക്കാരോടും വര്‍ണവിവേചനത്തിനോടും ഫെമിനിസത്തോടുമുള്ള എഴുത്താളിന്റെ സമീപനം ചിലപ്പോഴെല്ലാം പ്രശ്നമുള്ളതായിത്തോന്നി. എന്നാലങ്ങനെ അടച്ചാക്ഷേപിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. അവിടെത്തന്നെയാണ് കൂറ്റ്സെയുടെ കഴിവെന്നും തോന്നുന്നു.

എഴുത്തില്‍ ഏറെയിഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യങ്ങള്‍.

ഡേവിഡ് ലൂറി എന്ന മധ്യവയസ്കനായ പ്രൊഫസറുടെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും കുറച്ച് കാലമാണ് പുസ്തകം. ഇയാള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന കേപ് ടൌണ്‍ യൂണിവേസിറ്റിയിലെ തന്നെക്കാള്‍ പ്രായം നന്നെക്കുറഞ്ഞ ഒരു വിദ്യാര്‍ഥിയുമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിലേര്‍പ്പെടുന്നു. ഇതിനെത്തുടര്‍ന്നുണ്ടാകുന്ന സംഭവവികാസങ്ങളാല്‍ ലൂറിയെ ജോലിയില്‍ നിന്നും പിരിച്ചുവിടുന്നു. ഈസ്റ്റേണ്‍ കേപില്‍ ഒരു പറമ്പില്‍ വീടുവച്ച് ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന സ്വവര്‍ഗാനുരാഗിയായ മകളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നു. അവിടെ മൂന്ന് കറുത്തവര്‍ഗക്കാര്‍ ലൂസി എന്ന ഇയാളുടെ മകളെ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്യുന്നു. ലൂസി ഇതിനാല്‍ പിന്നീട് ഗര്‍ഭിണിയാകുന്നു. തിരിച്ച് വരാനുള്ള ലൂറിയുടെ തുടര്‍ച്ചയായുള്ള അഭ്യര്‍ഥനകള്‍ ലൂസി നിരസിക്കുന്നു. അവള്‍ അവിടെത്തന്നെ ജീവിതം തുടരുന്നു. ഡേവിഡ് ലൂറി അവസാനം നമ്മള്‍ കാണുമ്പോള്‍ അവിടെ ബെവ് ഷാ എന്ന മകളുടെ സുഹൃത്തുമൊപ്പം ചേര്‍ന്ന് ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത നായ്ക്കളെ ദയാവധം ചെയ്യുന്നതില്‍ സഹായിക്കുന്നു. നോവല്‍ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.

ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തിന്റെ രീതിയിലെ പുച്ഛമാണ് എനിക്കേറ്റവുമിഷ്ടമായത്. Sarcasm, cynicism എന്നിവയാണ് സര്‍വത്ര. ബോണസായിക്കിട്ടുന്ന തമാശ മുഴുവന്‍ കട്ടക്കറപ്പ്. Black humour. ഡേവിഡ് ലൂറിയുടെ കഥാപാത്രത്തിനോട് എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായി വിയോജിപ്പുകളുണ്ടെങ്കിലും അത് അതിസമര്‍ത്ഥമായി രചിച്ചിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഇയാള്‍ ജീവിതത്തെയും ലോകത്തെയും നോക്കിക്കാണുന്ന രീതി ഒന്ന് വേറെ തന്നെ. ഇരുത്തംവന്ന ഒരു പ്രൊഫെസര്‍. എന്നാല്‍ പലയിടത്തും പിഴച്ചുപോകുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍. അതിലുമുപരി മകളുടെ മുന്നില്‍ തോറ്റുപോകുന്ന നിസ്സഹായന്‍. ഒരു പെണ്‍പിടിയന്‍, എന്നാല്‍ പെണ്ണുങ്ങളെ ഒട്ടും അറിയാത്തയാള്‍.

എഴുത്തിന്റെ ഭംഗി നോക്കുക.

It surprises him that ninety minutes a week of a woman's company are enough to make him happy, who used to think he needed a wife, a home, a marriage. His needs turn out to be quite light, after all, light and fleeting, like those of a butterfly. No emotion, or none but the deepest, the most unguessed-at: a ground bass of contentedness, like the hum of traffic that lulls the city-dweller to sleep, or like the silence of the night to countryfolk. 

 

യൂണിവേസിറ്റിയിലെ വിചാരണയ്ക്ക് ശേഷം മെലനി എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പരാതിയിന്മേല്‍ നടപടി ഉണ്ടാകുന്ന ഭാഗത്ത്. അവള്‍ കൊടുത്ത രേഖയുടെ താഴെ അവളുടെ ഒപ്പ് കാണുമ്പോള്‍ കൂറ്റ്സെ.

The deed is done. Two names on the page, his and hers, side by side. Two in a bed, lovers no longer but foes.

അതിനുശേഷം ലൂറി ഒരു ആശ്വാസം തേടി തന്റെ പൂര്‍വഭാര്യയുമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. അവിടെ അവരെ വര്‍ണിക്കുന്നതിങ്ങനെ.

He has dinner with his ex-wife Rosalind. They have been apart for eight years; slowly, warily, they are growing to be friends again, of a sort. War veterans. It reassures him that Rosalind still lives nearby: perhaps she feels the same way about him. Someone to count on when the worst arrives: the fall in the bathroom, the blood in the stool.

പിന്നീട് ബെവ് ഷാ യെപ്പറ്റി ലൂറിയുടെ മകള്‍ ലൂസി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് അരിശം വരുന്നു. ബെവ് ഷാ മൃഗങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന കാരുണ്യപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് അയാള്‍ തുടക്കത്തില്‍ ഒരു വിലയും കല്പിക്കുന്നില്ല. ഇവിടെ എനിക്ക് വിയോജിപ്പുള്ള ഒരു കാര്യം ലൂറി പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ലൂറിയുടെ കഥാപാത്രത്തിനെ വച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ അത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഇയാള്‍ ഒരു പീഡോഫൈലാണ്. ഇങ്ങനെയേ സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റു. ബലാല്‍സംഗം ഇങ്ങനെ സാമട്ടില്‍ ഉപമിക്കാന്‍ ഇയാള്‍ക്ക് കഴിയും. എഴുതിയിരിക്കുന്നതിങ്ങനെ.

It's admirable, what you do, what she does, but to me animal-welfare people are a bit like Christians of a certain kind. Everyone is so cheerful and well-intentioned that after a while you itch to go off and do some raping and pillaging. Or to kick a cat.

കൂറ്റ്സെ അധ്യായങ്ങള്‍ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന രീതി എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. വികാരവിക്ഷോഭമൊന്നുമില്ല. മെല്ലെ പറഞ്ഞില്ലെന്ന മട്ടില്‍ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായം: ലൂസിയെ അവര്‍ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

'My child, my child!' he says, holding out his arms to her. When she does not come, he puts aside his blanket, stands up, and take her in his arms. In his embrace she is stiff as a pole, yielding nothing.

അടുത്ത അധ്യായത്തില്‍ ലൂസി തിരിച്ചുപോകാനുള്ള അച്ഛന്റെ ഉപദേശം നിരസിച്ചതിന് ശേഷം കൂറ്റ്സെ ഇങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.

Sitting up in her borrowed nightdress, she confronts him, neck stiff, eyes glittering. Not her father's little girl, not any longer.

പിന്നെയും ലൂറി ഈ വിഷയം അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ അടുത്ത അധ്യായം ഇങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നു

He wants to respond, but she cuts him short. 'David, we agreed. I don't want to go on with this conversation.'

Never yet have they been so far and so bitterly apart. He is shaken.

ചില സംഗതികള്‍ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി കൂറ്റ്സെയുടെ മുഖമുദ്രയാണെന്ന് തോന്നിച്ചു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേറെയൊന്നും വായിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും. ഏതായാലും നോവലിലുടനീളം ഈ രീതിയിലാണ് വിവരണങ്ങള്‍.

ബലാല്‍സംഗത്തിന് ശേഷമുള്ള ഭീകരാവസ്ഥയില്‍ ലൂസിക്കൊപ്പം അവളുടെ അച്ഛനായി ലൂറി. 

What is he doing? He is watching over his little girl, guarding her from him, warding him off the bad spirits. After a long while he feels her begin to relax. A soft pop as her lips separate, and the gentlest of snores.

അവിടുത്തെ പോലീസുദ്യോഗസ്ഥര്‍ കുറ്റമന്വേഷിക്കാനും തെളിവെടുക്കാനും ലൂസിയുടെ വീട്ടില്‍ വരുന്നു. ഈ അന്വേഷണം കാരണം ഒന്നും സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നില്ലെന്ന സൂചനകള്‍ നമുക്ക് നേരത്തെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ലൂസി ബലാല്‍സംഗത്തിനെതിരെ പരാതി കൊടുക്കാന്‍ നേരത്തെ വിസമ്മതിച്ചിരുന്നു. എന്നാലെല്ലാവര്‍ക്കും അത് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നറിയുകയും ചെയ്യാം. അതിനിടയില്‍ കൂറ്റ്സെ

In Lucy's room the double bed is stripped bare. The scene of the crime, he thinks to himsel; and, as if reading the thought the policemen avert their eyes, pass on.

A quiet house on a winter morning, no more, no less. 

ബലാല്‍‍സംഗത്തിനല്ല മോഷണത്തിന് മാത്രമാണ് അവരെ തിരയുന്നതെന്ന് പ്രതികള്‍ മനസ്സിലാക്കുമ്പോള്‍ ലൂറി ചിന്തിക്കുന്നതായി കൂറ്റ്സെ പറയുന്നു:

It will dawn on them that over the body of the woman silence is being drawn like a blanket. Too ashamed, they will say to each other, too ashamed to tell, and they will chuckle luxuriously, recollecting their exploit.

English ഭാഷ സൌത് ആഫ്രിക്കക്കാര്‍ക്ക് അന്യമാണ്. വെള്ളക്കാരോടും അവരുടെ ഭാഷയോടും പൊതുവായൊരു സമീപനമാണ് അവിടുത്തുകാര്‍ക്ക്, കൂറ്റ്സെ പറയുന്നു,

More and more he is convinced that English is an unfit medium for the truth of South Africa. Stretches of English code whole sentences long have thickened, lost their articulations, their articulateness, their articulatedness. Like a dinosaur expiring and settling in the mud, the language has stiffened.

ലൂറി കമ്യൂണിക്കേഷന്‍ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നയാളായതുകൊണ്ട് ഭാഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കളികള്‍ പുസ്തകത്തിലുടനീളമുണ്ട്. തനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നതിന്റെ ഒരു ചുരുക്കം ലൂസി പറഞ്ഞതിനുശേഷം ബലാല്‍സംഗകരെക്കുറിച്ച് ലൂറി ആലോചിക്കുന്ന ഭാഗം.

He thinks of the three visitors driving away in the not too old Toyota, the back seat piled with household goods, their penises, their weapons, tucked warm and satisfied between their legs- purring is the word that comes to him. 

ബൈറന്റെ കാമപ്രേമ സാഹസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ലൂറി എഴുതാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൃതിയില്‍. തെരേസ എന്ന ബൈറന്റെ വെപ്പാട്ടിയെക്കുറിച്ചാകുന്നു എഴുത്ത് അവസാനം. 

My love, sings Teresa, swelling out the fat English monosyllable she learned in the poet's bed.

പിന്നീട് മെലനിയുടെ അച്ഛനെ കാണാന്‍ ലൂറി പോകുന്നു. അയാള്‍ക്ക് പതുക്കെ ജീവിതം കൈവിട്ട് പോകുകയാണ്. അതുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ ചെയ്യുന്ന കുറെ കാര്യങ്ങളിലൊന്നാണിത്. അതിശയിപ്പിക്കുംവിധം മെലനിയുടെ അച്ഛന്‍ അയാളെ വീട്ടില്‍ അത്താഴത്തിന് ക്ഷണിക്കുന്നു. അരോചകമായ പല സംഭാഷണങ്ങളും അവിടെ നടക്കുന്നു. ആ അധ്യായം വളരെ ശക്തമായ ഒന്നാണ്. നാടകീയം, എന്നാല്‍ കൂറ്റ്സെയുടെ രീതിയില്‍. ഈ ഭാഗം മെലനിയുയെ അച്ഛനെ അയാള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്കൂളില്‍ ലൂററി പോയി കാണുന്നിടത്താണ്. താനും അയാളുടെ മകളുമായി നടന്നതെന്തെന്ന് പറയാന്‍ വിഫലമായി ശ്രമിക്കുന്ന ലൂറി.

A sudden little adventure. Men of a certain kind. Does the man behind the desk have adventures? the more he sees of him the more he doubts it. He would not be surprised if Isaacs were something in the church, a deacon or a server, whatever a server is.

പിന്നീട് അവരുടെ വീട്ടില്‍ മെലനിയുടെ അമ്മയെയും അനിയത്തിയെയും നേരിടേണ്ടതായി വരുന്നു ലൂറിക്ക്. മിസ്സിസ് ഐസക്സിനെപ്പറ്റി.

Her features remain stiff, she avoids his eye, but she does give the slightest of nods. Obedient; a good wife and helpmeet. And ye shall be as one flesh. Will the daughters take after her? 

തിരിച്ച് വീട്ടില്‍ പോയതിനുശേഷം ലൂറി വീണ്ടും പൂര്‍വഭാര്യയായ റോസലിന്റിനെ കാണുന്നു. അവിടെ എന്നത്തെയും പോലെ അസുഖകരമായ ഒരു സംഭാഷണം നടക്കുന്നു.

'Lucy and I still get on well,' he replies. 'But not well enough to live together.'

'The story of your life.'

'The story of your life.'

'Yes.'

There is silence while they contemplate, from their respective angles, the story of his life.

അവസാന ഭാഗത്ത് ലൂറി ഒരു പട്ടിയെ സ്നേഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. അതിനെ അവസാനം ബെവ് ഷാ കൊല്ലും എന്നറിയാമെങ്കിലും അത് അയാള്‍ ചെയ്യുന്നു. അത് ഒരു മുടന്തന്‍ പട്ടിയാണ്. അതിന്റെ ദയാവധത്തിലാണ് നോവല്‍ അവസാനിക്കുന്നതും. ആ പട്ടിയെപ്പറ്റി ലൂറി ആലോചിക്കുകയാണ്.

What the dog will not be able to work out (not in a month of Sundays! he thinks), what his nose will not tell him, is how one can enter what seems to be an ordinary room and never come out again.

ഒരു മെലിഞ്ഞ പുസ്തകത്തിനുള്ളില്‍ കൂറ്റ്സെ പറഞ്ഞുവെച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ കുറെയാണ്. അതെനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അല്‍ഭുതപ്പെട്ടുപോയി ഞാന്‍. പുസ്തകത്തോട് എനിക്കുള്ള പ്രധാന പ്രശ്നം അതിന്റെ കഥാതന്തുവാണ്. ഡേവിഡ് ലൂറിയിലൂടെയാണ് കഥ പറയുന്നത്. കഥാകാരന്റെ കഴിവു കാരണം നോവലിസ്റ്റിന്റെ ഇടപെടല്‍ ഇതില്‍ തെല്ലുമില്ലെന്ന് വായനക്കാര്‍ക്ക് തോന്നുന്നു. എന്നാല്‍ അത് ഒരു കാരണവശാലും ശരിയല്ല. ഈ കഥ പറയുന്നതിലൂടെ, ഈ കഥാപാത്രത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലരൂടെ ലൂറിയിലൂടെ കൂറ്റ്സെയും വായനക്കാര്‍ക്ക് വെളിവാകുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ എഴുത്തുകാരന് കറുത്തവര്‍ഗക്കാരോടും ബലാല്‍സംഗത്തോടും സ്വവര്‍ഗാനുരാഗത്തോടുമൊക്കെയുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ പ്രശ്നമുള്ളതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. 

ആദ്യം തന്നെ മെലനി ഐസക്സിന് സംഭവിക്കുന്നത്. ഇത് പണ്ട് മുതലുള്ള ഒരു വാദമാണ്, ലൈംഗികതൃഷ്ണ ഒരു പാപമല്ല, അതിനാല്‍ ഇരുകൂട്ടര്‍ക്കും സമ്മതമുള്ള ലൈംഗികതയെ പെണ്ണിന്റെ പ്രായം മാത്രം കണക്കാക്കി കുറ്റകരമായി കാണേണ്ടതില്ല എന്ന്. ഈ വാദത്തോട് ഞാന്‍ യോജിക്കുന്നില്ല. ഇതിനെപ്പറ്റിയുള്ള എഴുത്തുകളില്‍ എനിക്കേറ്റവും അര്‍ഥവത്തായിത്തോന്നിയ ഒന്ന് ഇവിടെ. അതിന്റെ കാമ്പും എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടും ഇതാണ്.  

വളരെ പ്രായം ചെന്ന മനുഷ്യരുമായി ലൈംഗികവേഴ്ചയ്ക്ക് സമ്മതം മൂളാന്‍ എല്ലാ കൌമാരക്കാരികള്‍ക്കും സാധ്യമാണ്. എന്നാല്‍ അവര്‍ക്കാര്‍ക്കും അതിനുള്ള മാനസികമോ വൈകാരികമോ ആയ പക്വത ഇല്ല. വളരെ വൈകിയാണ് അവരെല്ലാം ബാലപീഡകരാണെന്ന് ഈ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത്. തങ്ങള്‍ തന്നെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചതിനാല്‍ നടക്കുന്നതായതുകൊണ്ട് അതിന് പൂര്‍ണ ഉത്തരവാദിത്വം അവര്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ഒരു കൌമാരക്കാരിയും തനിക്ക് സമ്മതത്തിനുള്ള പക്വതയില്ലെന്ന് കരുതുന്നില്ല. അവര്‍ മുതിര്‍ന്നവരാണെന്നവര്‍ വിചാരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ സത്യത്തില്‍ അവര്‍ കുട്ടികളും കുട്ടികള്‍ മാത്രവുമാണ്. 

 അതുകൊണ്ടുതന്നെ മെലനി ഐസക്സ് സംഭവം ലൂറിയുടെ ലൈംഗികവാഞ്ഛയുടെ സ്വാഭാവികമായ പൂര്‍ത്തീകരണമായി എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിയില്ല. 

മെലനിയുടെ കൂടെക്കിടക്കാന്‍ ലൂറി പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കുക. 

'You're very lovely,' he says, 'I'm going to invite you to do something reckless.; He touches her again. 'Stay. Spend the night with me.'

Across the rim of the cup she regards him steadily. 'Why?'

'Because you ought to.'

'Why ought I to?'

'Why? Because a woman's beauty doesn not belong to her alone. It is part of the bounty she brings into the world. She has a duty to share it.'

ഇവിടെയൊക്കെയാണ് എനിക്ക് പ്രശ്നം. പക്ഷെ എഴുത്ത് വിദഗ്ദ്ധമാണെന്ന് സമ്മതിക്കാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ.

PS പുസ്തകം സിനിമയുമായിട്ടുണ്ട്. കണ്ടിട്ടില്ല. കാണാനുദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. എന്നെങ്കിലും കാണുകയാണെങ്കില്‍ ഇവിടെ സിനിമാവിശേഷം അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും. 

അടുത്തത്: Life and Times of Michael K, J M Coetzee

ബുക്കറിലൂടെ 6:Life of Pi Yann Martel: പുസ്തകവും സിനിമയും

പുസ്തകം വായിച്ച് കഴിഞ്ഞ് കുറെയായി. സിനിമ ഇന്നലെ കണ്ടേയുള്ളു. അതുംകൂടെ കഴിഞ്ഞ് എഴുതാമെന്ന് വെച്ചിരുന്നതാണ്. മലയാളത്തില്‍ അതിനെ മടി എന്നും വിളിക്കും.

ഒറ്റ വാചകത്തില്‍പ്പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് പുസ്തകവും ഇഷ്ടായില്ല സിനിമേം ഇഷ്ടായില്ല. രണ്ടിനും രണ്ട് കാരണങ്ങളാണെങ്കിലും.

ലൈഫ് ഓഫ് പൈ എന്ന യാന്‍ മാര്‍ട്ടലിന്റെ നോവല്‍ ബുക്കര്‍ പ്രൈസ് മെറ്റീരിയലാണ് എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. പൈ എന്ന് ചുരുക്കപ്പേരുള്ള പിസീന്‍ പട്ടേല്‍ എന്ന യുവാവ് നടുക്കടലില്‍ റിച്ചാര്‍ഡ് പാര്‍ക്കര്‍ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബംഗാള്‍ കടുവയോടൊപ്പം അകപ്പെടുന്നതാണ് കഥ. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം എന്ന പഴയ പ്ലോട്ട്. അതിലവസാനം മനുഷ്യന്‍ ജയിക്കുന്നു. കടുവ തിന്നാതെയും കടലെടുക്കാതെയും പൈ അതിജീവിക്കുന്നു. പൈയുടെ കഥ അമാനുഷികമായതുകൊണ്ടുതന്നെ അതില്‍ ദൈവത്തിന്റെ കൈയ്യൊപ്പുണ്ടെന്നും അതിനാല്‍ അത് ദൈവം ഉണ്ട് എന്നതിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നുവെന്നും കഥാകാരന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇവിടെയാണ് എന്റെ പ്രധാന വിയോജിപ്പ്.

കഥ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞ് വായനക്കാര്‍ ദൈവം ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയോ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും ഇത്തരത്തില്‍ വായനക്കാരെക്കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നവയുമാണ്. പക്ഷെ വായനക്കാര്‍ ഇതിനവസാനം എന്ത് ചെയ്യണം, എന്തായിത്തീരണം എന്ന് വിവരിക്കുന്ന ഒരു user manual ഓടുകൂടെ വരുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍ അവരുടെ ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിക്കുന്നതാണ് എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ലൈഫ് ഓഫ് പൈ തുടങ്ങുന്നത് നോവലെഴുതുന്നതിനുപിന്നിലുള്ള ചരിത്രം വിവരിക്കുന്ന കുറിപ്പോടെയാണ്. അത് നോവലിന്റെ തന്നെ ഭാഗമാണോ അതോ യഥാര്‍ഥത്തിലുള്ളതാണോ എന്നത് ambiguous ആയും ആ ambiguity മനപൂര്‍വമായും എനിക്ക് തോന്നി. നോവലിനുള്ള കഥയന്വേഷിച്ച് നടന്ന കഥാകാരന്‍ പോണ്ടിച്ചേരിയിലെത്തുന്നു. അവിടെവെച്ച് ഒരാള്‍ പൈയുടെ കഥയെപ്പറ്റിപ്പറയന്നു. ഈ കഥ പ്രത്യേകതയര്‍ഹിക്കുന്നത് അത് ഒരാളെ ദൈവത്തില്‍ വിശ്വാസമുള്ളവരാക്കിത്തീര്‍ക്കും എന്നുള്ളതുകൊണ്ടാണെന്നും പറയുന്നു. അക്കഥയാണ് ലൈഫ് ഓഫ് പൈ. ഇങ്ങനെ ഒരാമുഖത്തോടെ തുടങ്ങുന്നത് വളരെ amateur ആയ രീതിയായി എനിക്ക് തോന്നി. കഥ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞേതായാലും എനിക്ക് വിശ്വാസമൊന്നും വന്നില്ലെന്ന് വേറെ പറയണ്ടല്ലോ. അല്ലെങ്കിലും നിരീശ്വരവാദികള്‍ ദൈവത്തില്‍ വിശ്വാസമില്ലാത്തവരല്ല, ദൈവമില്ല എന്നറിയാവുന്നവരാണ് എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. ഞാന്‍ ദൈവമില്ല എന്നറിയാവുന്ന ആളാണ്. ഉള്ള ദൈവത്തില്‍ വിശ്വാസമില്ലാത്ത ആളല്ല.

അത് പോട്ടെ. ഇതൊക്കെക്കഴിഞ്ഞ് യാന്‍ മാര്‍ട്ടെലിന്റെ സെക്യുലറിസത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിലേയ്ക്ക് വാരുമ്പോള്‍ ഇതിലും തമാശയാണ്. കുട്ടികളാവുമ്പൊ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കാറുണ്ടല്ലോ, ഒരു ദൈവമേയുള്ളു ആ ദൈവത്തിനെ പല പേരില്‍ വിളിക്കുന്നതാണ് യേശു, കൃഷ്ണന്‍ അള്ളാഹു എന്നൊക്കെ. അത്തരത്തിലാണ് എഴുത്തുകാരനും ചിന്തിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. ബാലിശം. പൈയെ ഒരു സെക്യുലര്‍ കുട്ടിയാക്കാന്‍ കഥാകൃത്ത് അവനെക്കൊണ്ട് ഈ മൂന്ന് ദൈവങ്ങളെയും ആരാധിപ്പിക്കുന്നു. അതിനു പുറകെ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഈ മൂന്ന് മതാചാര്യരും തമ്മില്‍ വഴക്കിടുന്നു എന്നതാണ്. ഇവിടെ മതത്തിന്റെയും ജാതിയുടെയും പേരില്‍ കൊല നടക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിനെപ്പറ്റിയാണ് ഇത്തരത്തിലെഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിനെ അറിവില്ലായ്മ എന്നല്ല പറയുക. പഠനത്തിന്റെ കുറവാണ്. ഈ നാടിനെപ്പറ്റി കുറെയധികം പഠിച്ചേ ഇത്തരം വിഷയങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ പാടുള്ളു. നാളെ മോഡി ഭരിക്കുന്ന ഇന്ത്യയിലിരുന്ന് ഇവിടൊരാളിത് വായിക്കുമ്പോള്‍ എന്ത് കോപ്പാണിത് എന്ന് തോന്നും. എനിക്കിപ്പഴേ തോന്നുന്നുണ്ട്.

പുസ്തകത്തിലെനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം ജന്തുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവുകളാണ്. (അതൊക്കെ സത്യമാണെങ്കില്‍) അത് വായിക്കുക കൌതുകകരമായിരുന്നു.

വേറൊരു രസകരമായ സംഗതി പൈ സമുദ്രമധ്യേ മാംസഭുക്കാകുന്നതാണ്. പട്ടര് കുട്ടിയായി തൈരൊക്കെക്കഴിച്ച് മാംസാഹാരത്തോട് സ്വതവേയുള്ള പുഞ്ഞത്തില്‍ നടന്ന ചെക്കന്‍ ഒന്നും തിന്നാനില്ലാതെ വന്നപ്പോളതൊക്കെക്കളഞ്ഞ് മീനൊക്കെ ആര്‍ത്തിയോടെ വെട്ടിവിഴുങ്ങുന്നത്. ഇതിന്റെ അര്‍ഥതലങ്ങളൊന്നും ആലോചിക്കാതെയാണ് മാര്‍ട്ടലിതെഴുതിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നുന്നു. ബ്രാഹ്മണനെക്കൊണ്ട് മീന്‍ തീറ്റിച്ചാലിവിടെ ശിക്ഷ പലവിധമാണല്ലോ. മനുഷ്യന്‍ പ്രകൃതിയാലെ omnivorous ആണെന്നതിലാര്‍ക്കും സംശയമില്ലെന്ന് വിചാരിക്കട്ടെ. ജനിച്ചുവീണ ജാതിയുടെയോ മതത്തിന്റെയോ പേരില്‍ സസ്യാഹാരം മാത്രം തിന്നുന്ന ചിലര്‍. അല്ലെങ്കില്‍ ജന്തുക്കളെ കൊല്ലുന്നതിനോടുള്ള എതിര്‍പ്പ് കാരണം. ഇവിടെ പൊതുധാരണയ്ക്ക് വിപരീതമായി മാംസഭുക്കുകളായ മനുഷ്യരല്ല മറിച്ച് സസ്യഭുക്കുകളാണ് aberration എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഇവിടെ അതൊക്കെപ്പറഞ്ഞാലടിപൊട്ടും എന്നറിയാത്തതുകൊണ്ട് പൈ മീന്‍ തിന്നു. സിനിമയിലിത് ഒഴിവാക്കിയിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ. പുസ്തകത്തില്‍ ആമയുടെ ചോര കുടിച്ച് കൊണ്ട് തുടങ്ങുന്ന മാംസഭുക്കിസം പിന്നെ വിവിധ മല്‍സ്യങ്ങളുടെ ഇറച്ചിയെപ്പറ്റിയുള്ള നീണ്ട വിവരണങ്ങളിലേയ്ക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. താന്‍ കഴിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പായസത്തിനും ആ രുചിയെ വെല്ലാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് പൈ പറയുന്നുമുണ്ട്. പൈ പുസ്തകത്തിലായത് പൈയ്ക്ക് കൊള്ളാം.

രണ്ട് അവസാനങ്ങളുണ്ട് പുസ്തകത്തിന്. ഒന്ന് കഥ തന്നെ. പിന്നെ കടുവയുമായി രക്ഷപ്പെട്ട കുട്ടിയുടെ കഥ ആരും വിശ്വസിക്കാഞ്ഞപ്പോള്‍ പറയുന്ന കൂടുതല്‍ വിശ്വസനീയമായ ഒരു കൂതറ/പൊട്ടക്കഥ. അവിടെ വീണ്ടും കഥാകൃത്തിന് ആദ്യം പറഞ്ഞ ദൈവവിശ്വാസം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനുള്ള പെടാപ്പാട് കാണാം. നല്ല കഥയാണ് വായനക്കാര്‍ക്കിഷ്ടം എന്ന് വരുമ്പോള്‍ അത് ദൈവമുണ്ട് എന്ന് വിശ്വസിക്കലാകുന്നു. പൊട്ടക്കഥ ഇഷ്ടമാവുകയാണെങ്കില്‍ വിശ്വാസമില്ലാത്തവര്‍ പൊട്ടന്മാരാകുന്നു. എങ്ങനേണ്ട്.

ഇനി സിനിമ. എന്ത് സിനിമ. പുസ്തകം സിനിമയാക്കുമ്പോള്‍ അത് അതേ പടി എടുത്തുവയ്ക്കലാണോ? അതിന് സിനിമയെന്തിനാണ്? പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോള്‍ വായന ഇഷ്ടമുള്ളവര്‍ക്കും അല്ലാത്ത ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട എല്ലാവര്‍ക്കും അതൊക്കെ മനസ്സില്‍ കാണാന്‍ പറ്റും. സിനിമ എന്നത് വെറുതെ ചിത്രത്തിലാക്കിവയ്ക്കലല്ലല്ലോ. ഈ ഓസ്കാറ് കിട്ടാന്‍ പോകുന്ന സിനിമകള്‍ കാണുമ്പഴേ നമുക്കറിയാന്‍ പറ്റുമല്ലോ അതിന് കിട്ടും എന്ന്. അതുതന്നെ. ( ഈ കേസില്‍ പുസ്തകം സിനിമയാക്കാന്‍ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പഴേ അറിയാമായിരുന്നു കിട്ടുമെന്ന്. ഒരു ഓസ്കാര്‍ നീക്കം) അത്രമാത്രമേ സിനിമയുമുള്ളു. ഒരു ഓസ്കാര്‍ ചിത്രം. ഛായാഗ്രഹണത്തിന് ഈ സിനിമയ്ക്ക് ഓസ്കാര്‍ കിട്ടിയതിനെപ്പറ്റി Christopher Doyle പറയുന്നത് ഇവിടെ വായിക്കാം. അതൊക്കെത്തന്ന്യേ എനിക്ക് സിനിമയെപ്പറ്റി പൊതുവെ പറയാനുള്ളു.

യാന്‍ മാര്‍ട്ടലിന്റെ വേറെ പുസ്തകങ്ങളൊന്നും വായിച്ചിട്ടില്ല. വായിക്കാനിനി ആഗ്രഹവുമില്ല.

ഏതായാലും ബുക്കര്‍ പട്ടികയില്‍പ്പെടുത്താതെ വായിച്ചു തള്ളാനെന്ന നിലയ്ക്ക് ഇതൊരു നല്ല പുസ്തകമാണ്. സത്യത്തില്‍ അതിലും കൂടുതല്‍. വല്യ പ്രയാസമൊന്നുമില്ലാത്ത ഭാഷ. ഒഴുക്കുമുണ്ട്. അത്യാവശ്യത്തിന് നര്‍മവും. ഇത് മാത്രം കൊണ്ടായില്ല. അത്രേ ഉള്ളു. 

അടുത്തത്: J M Coetzee, Disgrace 

ബുക്കറിലൂടെ 4. The English Patient (പുസ്തകവും സിനിമയും)

The English Patient കനേഡിയന്‍  എഴുത്തുകാരന്‍ Michael Ondatjee യുടെ നോവലാണ്. 1992 ലാണ് ഇതിന് ബുക്കര്‍ കിട്ടുന്നത്. ഈ പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി പറയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ തലമുറയെപ്പറ്റി പ്രത്യേകം പറയേണ്ടി വരും. ഞങ്ങള്‍ക്ക് തൊട്ടുമുമ്പുള്ളവരോ അതിനും തൊട്ടുമുമ്പുള്ളവരോ ഒന്നും യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെയോ ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെയോ ചെയ്യാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കഴിവുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. യുദ്ധത്തിന് മുമ്പോ പിമ്പോ എന്നടിസ്ഥാനത്തിലോ അപ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന മാറ്റങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലോ ഒന്നും ഒന്നിനെപ്പറ്റിയും ഒരിക്കലും സംസാരിക്കാത്ത ഒരു തലമുറയായിരിക്കണം എന്റേത്. ചരിത്രമെല്ലാം ഞങ്ങളില്‍ അവസാനിക്കുന്നതായി എനിക്ക് പലപ്പഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതറിയാന്‍ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും പഴയ കാലത്തെപ്പോലെ അത് തനത്താന്‍ വരുന്ന ഒന്നാകുന്നില്ല ഞങ്ങള്‍ക്ക്. ഞങ്ങള്‍ക്ക് അത് അധ്വാനത്തിലൂടെ സ്വായത്തമാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അത് ചെയ്യാന്‍ മെനക്കെടുന്നവര്‍ ചുരുക്കം. ചിലപ്പോള്‍ അതിന്റെ ആവശ്യമേ ഉണ്ടാവുന്നില്ല.

രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തില്‍ നടക്കുന്ന കഥ എന്ന് പറഞ്ഞുകൂട, ചില സംഭവങ്ങളുടെയും ഓര്‍മകളുടെയും ഒരു ശേഖരമാണ് The English Patient. വായന അത്ര സുഖമുള്ളതായിരുന്നില്ല. വളരെ അധ്വാനിച്ചാണ് വായിച്ചതെന്നു തന്നെ പറയേണ്ടി വരും. ലളിതമായ ഭാഷ തന്നെയാണ്. എന്നാലും. യുദ്ധമവസാനിച്ചിട്ടും മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മേലാസകലം പൊള്ളിയ ഒരു മനുഷ്യനോടൊപ്പം ഇറ്റലിയിലെ ഒരു വില്ലയില്‍ താമസിക്കുന്ന ഇരുപതു വയസ്സുകാരിയായ നഴ്സിന്റെ കഥയാണിത്. എന്നാല്‍ അവരുടെ മാത്രം കഥയല്ല. അത് അവള്‍ ഇംഗ്ലിഷ് പേഷ്യന്റ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെയും ഇടയ്ക്ക് അവരുടെ ഇടയില്‍ താമസമാക്കുന്ന അവളുടെ അച്ഛന്റെ സുഹൃത്ത് Caravaggio യുടെയും ഒരു ഇന്ത്യന്‍ സിഖ് Kirpal Singh എന്ന പട്ടാളക്കാരന്റെയുംകൂടെ കഥയാണ്. അവസാനത്തേയ്ക്ക്, ഞാന്‍ പറയും അത് കിപ് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന കിര്‍പാല്‍ സിങ്ങിന്റെ മാത്രം കഥയാകുന്നു എന്ന്. യുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഇംഗ്ലിഷ് പേഷ്യന്റിന്റെ ഭൂതകാലം, കിര്‍പാലിന്റെ പല യുദ്ധ അനുഭവങ്ങള്‍, ഒരു ചാരനായിരുന്ന കരവാജിയോയുടെ അനുഭവങ്ങള്‍ ഹാന എന്ന നഴ്സിന്റെ വികാരങ്ങള്‍ എന്നിവയിലൂടെയൊക്കെ കടന്നുപോകുന്നു പുസ്തകം. അതില്‍ എന്നെ ഏറ്റവും സ്പര്‍ശിച്ചത് കിര്‍പാലിന്റെ ബോംബുകള്‍ നിര്‍വീര്യമാക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളാണ്. അതൊക്കെ വായിക്കുമ്പോള്‍ കുറച്ചുനേരത്തേയ്ക്ക് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചിരുന്നുപോകാറുണ്ട്, അന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനെന്തു തരം മനുഷ്യനാവുമായിരുന്നു എന്ന്. ആ സ്ഥലം അപ്പാടെ കുഴിച്ചുമൂടിയ മൈനുകളാണ്. നിങ്ങളുടെ ഒരു പാദസ്പര്‍ശത്തില്‍ അത് പൊട്ടിത്തെറിക്കാം. ജര്‍മന്‍കാര്‍ വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന പല രീതികളും സ്വീകരിക്കുന്നതനുസരിച്ച് ബോംബ് നിര്‍വീര്യമാക്കുന്നതിന്റെ പുതിയ പാഠങ്ങള്‍ allies ും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നമ്മളുടെ നടപ്പില്‍ പോലും മരണം കണ്ടുകൊണ്ടു ജീവിക്കുക! അതൊന്നും അറിയാതെ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നതില്‍ അല്‍പനേരം ലജ്ജിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ അതിലൊന്നും വലിയ കഥയില്ലെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം എന്നതുകൊണ്ട് വായന തുടര്‍ന്നു. 

വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ സിനിമയും കണ്ടു. മുക്കാല്‍ ഭാഗം വരെയായപ്പോഴേയ്ക്കും പുസ്തകത്തേക്കാള്‍ എനിക്ക് സിനിമയാണ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടതെന്ന നിഗമനത്തിലേയ്ക്കെത്തുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. അപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. നോവലിന്റെ കാമ്പ് തന്നെ കിര്‍പാല്‍ സിങ്ങ് എന്ന ഇന്ത്യക്കാരനാകുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക സംഭവത്തിലൂടെയാണ്. കിര്‍പാലും ഹാനയും പ്രേമത്തിലാവുകയുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടും എല്ലാം ശുഭകരമായി പുരോഗമിക്കുകയാണ്, യുദ്ധം ഭൂരിഭാഗം സ്ഥലങ്ങളിലും അവസാനിച്ചു എന്നിരിക്കുന്ന സമയത്ത് അത്യധികം ക്ഷുഭിതനായി കിര്‍പാല്‍ ഇംഗ്ലിഷ് പേഷ്യന്റിനു നേരെ വെടിയുതിര്‍ക്കാന്‍ തുനിയുന്നുണ്ട്. ആ മുറിയിലുള്ള മൂന്ന് പേര്‍ക്കൊപ്പം നമുക്കും കാര്യമെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. എന്നാല്‍ പിന്നെ അയാള്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നു. അമേരിക്കയുടെയും ഇംഗ്ലന്റിന്റെയും സാമര്‍ഥ്യത്തെക്കുറിച്ച്. നമ്മള്‍ അവരുടെ കോളനിയായിരുന്നിട്ടും നമുക്കവരെ വെറുക്കാന്‍ കഴിയാതിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്. ഏതെങ്കിലും ഇംഗ്ലിഷ് ആചാരം തെറ്റിച്ചുപോകുമോ എന്ന് നമ്മള്‍ ഭയക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്. എന്നിട്ടൊടുവില്‍ നിങ്ങള്‍ എന്താണ് ചെയ്തത്? ജപ്പാനെ നശിപ്പികുകയോ? എന്നാണയാള്‍ ചോദിക്കുന്നത്. ഹിരോഷിമ അറ്റോമിക് ബോംബിങ്ങിനെക്കുറിച്ച് റേഡിയോയില്‍ കേട്ട് ക്ഷുഭിതനായ കിര്‍പാലായിരുന്നു അത്. അയാള്‍ ആ വഴിക്ക് ഹാനയെ ഉപേക്ഷിച്ച് തിരിച്ചു പോകുന്നു. നോവല്‍ അവസാനിക്കുന്നത് ഹാനയുടെ കത്തുകള്‍ക്ക് മറുപടി അയയ്ക്കാത്ത ലാഹോറില്‍ ഭാര്യയും കുട്ടികളുമായി കഴിയുന്ന കിര്‍പാല്‍ സിങ്ങിലാണ്. ആ ഭീകരമായ എപിസോഡ് സിനിമയിലില്ലേയില്ല. ഞാന്‍ അല്‍ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അതുവരെ പുസ്തകത്തോട് പൂര്‍ണമായും നീതി പുലര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്ന സിനിമയില്‍ ഈ ഭാഗം ഇല്ലെന്നു മാത്രമല്ല, യുദ്ധം അവസാനിച്ചതിന്റെ സൂചകമായി കുറെ അമേരിക്കന്‍ കൊടികള്‍ നാട്ടിയ കൂറ്റന്‍ ട്രക്കുകള്‍ ആടിത്തിമിര്‍ക്കുന്നതും കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത്തരം കാപട്യം ഞാനീയടുത്തെങ്ങും കണ്ടട്ടില്ല. സിനിമയെക്കുറിച്ച് വികിപീഡിയയില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ കാണുന്നത് നോവലിസ്റ്റ് സിനിമയുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഒരുപാട് പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നു എന്നാണ്. എനിക്കത് വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. വിശ്വസിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറല്ല എന്നതാണ് കൂടുതല്‍ ശരി. ആ പുസ്തകമെഴുതിയ മനുഷ്യന്‍ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ അതിനെ ആവിഷ്കരിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല. സമ്മതിക്കുമെങ്കില്‍ ഇനി അയാള്‍ എഴുതേണ്ടതില്ല. സിനിമയ്ക്ക് ഒമ്പത് ഓസ്കാറുകള്‍ കിട്ടിയത്രെ. എനിക്കല്‍ഭുതമില്ല.

ഈ അരിശത്തിലായതുകൊണ്ടോ എന്തോ excerpt ആയി ആ ഭാഗം തന്നെ ചേര്‍ക്കാന്‍ പോകുന്നു. ചിലത് bold letters ലിടാനും പോകുന്നു. 

Put down the gun, Kip.
He slams his back against the wall and stops his shaking. Plaster dust in the air around them.
I sat at the foot of this bed and listened to you, Uncle. These last months. When I was a kid I did that, the same thing. I believed I could fill myself up with what older people taught me. I believed I could carry that knowledge, slowly altering it, but in any case passing it beyond me to another.
I grew up with traditions from my country, but later, more often, from your country. Your fragile white island that with customs and manners and books and prefects and reason some¬how converted the rest of the world. You stood for precise behaviour. I knew if I lifted a teacup with the wrong finger I’d be banished. If I tied the wrong kind of knot in a tie I was out. Was it just ships that gave you such power? Was it, as my brother said, because you had the histories and printing presses?
You and then the Americans converted us. With your mis¬sionary rules. And Indian soldiers wasted their lives as heroes so they could be pukkah. You had wars like cricket. How did you fool us into this? Here... listen to what you people have done.
He throws the rifle on the bed and moves towards the Eng¬lishman. The crystal set is at his side, hanging off his belt. He unclips it and puts the earphones over the black head of the patient, who winces at the pain on his scalp. But the sapper leaves them on him. Then he walks back and picks up the rifle. He sees Hana at the door.

One bomb. Then another. Hiroshima. Nagasaki...

...Caravaggio sits down in the chair. He is always, he thinks, sitting in this chair. In the room there is the thin squawking from the crystal set, the radio still speaking in its underwater voice. He cannot bear to turn and look at the sapper or look towards the blur of Hana’s frock. He knows the young soldier is right. They would never have dropped such a bomb on a white nation.

അടുത്തത്, The White Tiger: Aravind Adiga

ബുക്കറിലൂടെ 3: The Finkler Question

ഈ പുസ്തകം പണ്ട് കോളെജ് ലൈബ്രറിയില്‍ കണ്ട് വേണ്ടെന്നു വെച്ചതായിരുന്നു. അതിനുപകരം വേറെയെന്തോ എടുത്തു. പക്ഷെ പുസ്തകത്തിന്റെ ചട്ട മറന്നട്ടില്ലായിരുന്നു. The Finkler Question രസകരമായ ഒരു പുസ്തകമാണ്.  2010 ലെ ബുക്കര്‍ പ്രൈസ് വിജയി. 

എല്ലാ മനുഷ്യര്‍ക്കും ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടാകും. എഴുത്തുകാരും അതുപോലെതന്നെയാണ്. അത് മറച്ചുവയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമമായിപ്പോകരുത് അവരുടെ പുസ്തകങ്ങള്‍ എന്നെനിക്ക് പലപ്പഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ സംശയങ്ങള്‍ അതുപോലെത്തന്നെ നിഴലിക്കുന്നതായിരിക്കണം നമ്മുടെ എഴുത്തുകള്‍ എന്ന്. The Finkler Question ല്‍ ഇതില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരെഴുത്തുകാരനെ ഞാന്‍ കണ്ടു. ജൂതരുടെ വിഷയം വളരെ സങ്കീര്‍ണമാണ്. അതിനെപ്പറ്റി ആധികാരികമായി പറയാന്‍ ജൂതരല്ലാത്തവര്‍ക്ക് വളരെ പ്രയാസമാണ്. ക്രിസ്ത്യാനികളെയോ ഹിന്ദുക്കളെയോ പറ്റി പൊതുവായി ചില കാര്യങ്ങളെങ്കിലും നമുക്കു പറയാന്‍ പറ്റും. എന്നാല്‍ ജൂതരുടെ കാര്യത്തില്‍ അതെല്ലാം വളരെ വിഷമമുള്ള സംഗതിയാണ്. ജൂതര്‍ എന്നാല്‍ എന്താണ് എന്നോ, ജൂതരാവാനുള്ള മാനദണ്ഡം എന്ത് എന്നൊന്നും ആര്‍ക്കും അങ്ങനെ എളുപ്പം മനസ്സിലാക്കുക സാധ്യമല്ല. മനസ്സിലാക്കുകയേ സാധ്യമല്ല എന്നു തന്നെ വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. 

പുസ്തകത്തിന്റെ ശീര്‍ഷകത്തിലെ Finkler ജൂതരെ ഒന്നടങ്കം സൂചിപ്പിക്കാന്‍ പുസ്തകത്തില്‍ത്തന്നെ Howard Jacobson ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കാണ്. പുസ്തകത്തിലെ Finkler എന്ന കഥാപാത്രം ജൂതനാണ്. അതില്‍ നിന്നാണ് കഥാനായകനായ ജൂലിയന്‍ റ്റ്രെസ്ലോവ് ആ പ്രയോഗമുണ്ടാക്കുന്നത്. പുസ്തകത്തിലുടനീളം ജൂതര്‍ക്ക് പല വിഷയങ്ങളോടുമുള്ള കാഴ്ചപ്പാടിനെപ്പറ്റി പുറത്തുനിന്നൊരാളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളാണ്. Sam Finkler ഒരു philosopher ആണ്. ബ്രിട്ടനിലാകട്ടെ ജൂതര്‍ക്കെതിരെയുള്ള അക്രമങ്ങള്‍ നാള്‍ക്കുനാള്‍ വര്‍ധിച്ചുവരികയുമാണ്. എന്നാലും അതിനെപ്പറ്റിയെല്ലാം Finkler നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുകയാണ് പതിവ്. ഇസ്രയേലിന്റെ അതിക്രമങ്ങളില്‍ ദേഷ്യപ്പെടുന്ന Finkler താന്‍ ജൂതനായതില്‍ ലജ്ജിക്കുന്നുണ്ട്. ലോകത്തിലെ ഒരു വിഭാഗം ജൂതര്‍ ഇങ്ങനെയുള്ളവരാണ്. വേറെ പലര്‍ക്കും തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തോട് കൂറുണ്ടെങ്കിലും ഇത്തരം അതിക്രമങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ താല്‍പര്യമില്ല. ഒരു ജൂതയുമായി ജൂലിയന്‍ പ്രേമത്തിലാവുകയും സ്വയം ഒരു ജൂതനാവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും മറ്റും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്നാലത് സാധ്യമല്ല എന്ന് അയാള്‍ക്ക് തുടരെത്തുടരെ ബോധ്യപ്പെടുന്നുമുണ്ട്. വേറൊരു കാര്യം കൂടെ കുറച്ച് നാള്‍ മുമ്പ് ഒരു വാര്‍ത്ത കണ്ടിരുന്നു തന്റെ The Colour Purple എന്ന പുസ്തകം Israel ല്‍ translate ചെയ്ത് വിക്കാന്‍ Alice Walker വിസമ്മതിച്ചു എന്ന്. അത്തരത്തിലുള്ള നിലപാടുകളെപ്പറ്റി പുസ്തകത്തില്‍ Finkler ഒരഭിപ്രായം പറയുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ political stand എന്തുതന്നെയായാലും എതിര്‍കക്ഷിയോട് എത്രതന്നെ വിയോജിപ്പുണ്ടെങ്കിലും information exchange നിര്‍ത്തലാക്കുക എന്നത് ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല എന്ന്. തീര്‍ത്തും പിന്തിരിപ്പനായ ഒരു നയമാണത് എന്ന്.  Academic Boycotts നോടൊക്കെയുള്ള Finkler ുടെയും അതിലൂടെ ജേകബ്സന്റെയും അഭിപ്രായമിതാണ്. Alice Walker ഞാന്‍ വളരെയധികം ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരെഴുത്തുകാരിയാണ്. (The Colour Purple എനിക്കവരുടെ രണ്ടാമതായേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകവും.) എന്നാലും ഇടയ്ക്കൊക്കെ Finkler ുടെ ഈ അഭിപ്രായം കുറച്ച് ശരിയാണെന്നെനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. ആ പുസ്തകവും അതുപോലെ വേറെ പലതും, The Finkler Question ും ഒരപക്ഷെ ഇസ്രയേലുകാര്‍ തീര്‍ച്ചയായും വായിച്ചിരിക്കേണ്ടതുതന്നെയാണ്. 

ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെല്ലാം നര്‍മമുപയോഗിച്ചാണ് ജേകബ്സന്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്നതാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭംഗി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നര്‍മം വളരെ രസകരമാണ്. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഞാനുറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചിരുന്നു. എന്നാലും പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴുടനീളം ഒരു ചെറുചിരി ചുണ്ടുകളിലുണ്ടാവും. അതാണ് ജേകബ്സന്‍ നര്‍മത്തിന്റെ മനോഹാരിത. നര്‍മം ഉപയോഗിച്ച പുസ്തകങ്ങളില്‍ ബുക്കര്‍ കിട്ടുന്നത് The Finkler Question ലൂടെ ആദ്യമായാണെന്നും രണ്ടാമതായാണെന്നും അഭിപ്രായമുണ്ട്. ഏതായാലും തമാശകളിലൂടെ ഗൌരവമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നത് പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണെന്നതില്‍ സംശയമില്ല. അതില്‍ ജേകബ്സന്‍ പൂര്‍ണമായും വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതാ ഒരു excerpt. ജൂതനാവാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി യിഡ്ഡിഷ് പഠിക്കുന്ന ജൂലിയന്‍ റ്റ്രെസ്ലോവിനെയാണ് കാണുന്നത്. 

But he did as he was told. He went to Liguira with his two gouische sons and came back ready to move in.

'My feygelah,' he said, taking her in his arms.

She laughed one of her big laughs, 'Feygelah, me? Do you know what feygelah means?'

'Sure. Little bird. Also homosexual, but I wouldn't be calling you a homosexual. I bought a Yiddish dictionary.'

'Call me something else.'

He'd come prepared. When he was certain his sons weren't looking he had studied the Yiddish dictionary by the swimming pool on Portofino. His aim had been a hundred Yiddish words to woo her with.

'My neshomeleh,' he said. 'It means my little darling. It comes from neshomeh, meaning soul.'

'Thank you,' she said. 'I fear you're going to teach me how to be Jewish.'

'I will if you like, bubuleh.'

അടുത്തത് The English Patient: Michael Ondatjee

ബുക്കറിലൂടെ 2. Vernon God Little

ഒരു ഫേസ്‌ബുക് സുഹൃത്തിന്റെ നിര്‍ദേശമനുസരിച്ചാണ് DBC Pierre ന്റെ Vernon God Little വായിക്കുന്നത്. ആ എഴുത്തുകാരനേയും പുസ്തകത്തേയും കുറിച്ച് ആദ്യമായാണ് കേള്‍ക്കുന്നത്. വായിച്ചു. ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഒരു പകുതി മൂളലേ തരാന്‍ പറ്റുള്ളൂ. അതിന് കുറച്ച് കാരണങ്ങളുമുണ്ട്. ഇത് ഒരു നല്ല പുസ്തകമാണെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ ബുക്കര്‍ പ്രൈസ് കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന പുസ്തകമാണോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്. ഞാനിപ്പോള്‍ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകമായ The Finkler Question ആണ് ബുക്കര്‍ പ്രൈസ് കിട്ടുന്ന രണ്ടാമത്തെ തമാശ നോവല്‍ എന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചിരുന്നു. ഇത് ശരിയല്ലെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. Vernon God Little ും തമാശ തന്നെയാണ്. നര്‍മത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ നമ്മളോട് സംസാരിക്കുന്നു. തമാശയിലൂടെയാണ് കാര്യം പറയുന്നത് എന്നതല്ല എന്റെ പ്രശ്നം പക്ഷെ. ഈ പുസ്തകം അവസാനമൊക്കെയാകുമ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു ക്രൈം ത്രില്ലറായിപ്പോകുന്നു എന്നാണെനിക്ക് തോന്നിയത്. ഒരു പെരി മേസണ്‍ പുസ്തകം വായിക്കുന്നത് പോലെ. പെരി മേസണ്‍ എത്ര നല്ല ത്രില്ലറായാലും അതിന് ബുക്കര്‍ കിട്ടില്ലെന്ന് നമുക്കറിയാം. ഈ പുസ്തകവും അതിന്റെ നര്‍മം എത്ര ചിരിപ്പിച്ചിട്ടും, കഥ എത്ര ചിന്തിപ്പിച്ചിട്ടും, ബുക്കറിന് അര്‍ഹമാണ് എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.  

Vernon Gregory Little എന്ന കൌമാരക്കാരന്റെ സാഹസങ്ങളാണ് നോവലിന്റെ ഇതിവൃത്തം. ഒരു കൊലക്കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെടാന്‍ പോകുകയാണവന്‍. എന്നാലവന്‍ കൊല ചെയ്തട്ടുമില്ല. ഈ അവസ്ഥയില്‍ അവന്‍ ഒരു രക്ഷപ്പെടല്‍ ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയും അത് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ കുഴപ്പങ്ങളിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. 

എനിക്കേതായാലും ഇതിലേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സംഗതി ഭാഷയില്‍ Pierre കൊണ്ടുവരുന്ന നര്‍മത്തേക്കാളേറെ ചില അവസ്ഥകളുടെ നര്‍മമാണ്. Vernon Gregory യുടെ കുടുംബാന്തരീക്ഷം നോവലിലുടനീളം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത് തമാശയായിട്ടാണ്. എന്നാലും അതില്‍ വലിയ ഒരു സത്യമുണ്ട്. മകന്‍ തൂക്കിലേറ്റപ്പെടാന്‍ പോകുകയാണ് എന്നറിഞ്ഞാലും പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും അതിനനുസരിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അമ്മ. അമ്മയുടെ കൂട്ടുകാരും അങ്ങിനെത്തന്നെ. ജയിലില്‍ നിന്ന് ഫോണ്‍ വിളിക്കുമ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ എന്നേ അവര്‍ ചോദിക്കുള്ളൂ. ഇത് നമ്മള്‍ക്ക് വളരെ സുപരിചിതമായ ഒരു സംഭവമാണ്. ഫോണ്‍ സംഭാഷണങ്ങളിലെല്ലാം എന്താ കഴിച്ചത് എന്ന് നമ്മള്‍ ചോദിക്കും. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ മറ്റെയാള്‍ എന്ത് കഴിച്ചാലും നമുക്കൊന്നുമില്ല. ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ആവശ്യമേയില്ല. അങ്ങിനെ വളരെ bizarre ആയ പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളും അതിസാമര്‍ത്ഥ്യത്തോടെ നോവലിസ്റ്റ് വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അമേരിക്കന്‍ മീഡിയയുടെ പരിതാപകരമായ അവസ്ഥ, അവിടുത്തെ നിയമം, child sexual abuse എന്നിങ്ങനെ പല വിഷയങ്ങളും പുസ്തകം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല, അതിനെപ്പറ്റി തമാശ പറയുന്നു. തീര്‍ച്ചയായും വായിക്കേണ്ട പുസ്തകം തന്നെ. എന്റെ പ്രശ്നം അത് അവസാനിപ്പിച്ച രീതിയോട് മാത്രമാണ്. അത് വായനയ്ക്കൊരു പ്രശ്നമല്ല താനും. ഇതാ ഒരു excerpt 

'Vernon Gregory Little?' The lady offers me a barbecued rib. She offers half-heartedly, though, and frankly you'd feel sorry to even take the thing when you see the way her chins vibrate over it.

She returns my rib to the box, and picks another for herself. 'Gh-rr, let's start at the beginning. Your habitual place of residence is seventeen Beulah Drive?'
'Yes ma'am.'
'Who else resides there?'
'Nobody, just my mom.'
'Doris Eleanor Little . . .' Barbecue sauce drips onto her name badge. Deputy Vaine Gurie it says underneath. 'And you're fifteen years old? Awkward age.'
Is she fucken kidding or what? My New Jacks rub together for moral support. 'Ma'am - will this take long?'
Her eyes widen for a moment. Then narrow to a squint. 'Vernon - we're talking accessory to murder here. It'll take as long as it takes.'
'So, but . . .'
'Don't tell me you weren't close to the Meskin boy. Don't tell me you weren't just about his only friend, don't you tell me that for one second.'
'Ma'am, but I mean, there must be plenty of witnesses who saw more than I did.'
'Is that right?' She looks around the room. 'Well I don't see anyone else here - do you?' Like an asshole I look around. Duh. She catches my eyes and settles them back. 'Mr Little - you do understand why you're here?'
'Sure, I guess.'
'Uh-huh. Let me explain that my job is to uncover the truth. Before you think that's a hard thing to do, I'll remind you that, stuss-tistically, only two major forces govern life in this world. Can you name the two forces underlying all life in this world?'
'Uh - wealth and poverty?'
'Not wealth and poverty.'
'Good and evil?'
'No - cause and effect. And before we start I want you to name the two categories of people that inhabit our world. Can you name the two proven categories of people?'
'Causers and effecters?'
'No. Citizens - and liars. Are you with me, Mister Little? Are you here?'
Like, duh. I want to say, 'No, I'm at the lake with your fucken daughters,' but I don't. For all I know she doesn't even have daughters. Now I'll spend the whole day thinking what I should've said. It's really fucked.
Deputy Gurie tears a strip of meat from a bone; it flaps through her lips like a shit taken backwards. 'I take it you know what a liar is? A liar is a psychopath - someone who paints gray areas between black and white. It's my duty to advise you there are no gray areas. Facts are facts. Or they're lies. Are you here?'
'Yes ma'am.'
'I truly hope so. Can you account for yourself at a quarter after ten Tuesday morning?'
'I was in school.'
'I mean what period.'
'Uh - math.'
Gurie lowers her bone to stare at me. 'What important facts have I only now finished outlining to you, about black and white?'
'I didn't say I was in class . . .'
A knock at the door saves my Nikes from fusing. A wooden hairdo pokes into the room. 'Vernon Little in here? His ma's on the phone.'

അടുത്തത് The Finkler Question: Howard Jacobson 

ബുക്കറിലൂടെ 1: The God of Small Things

ബുക്കര്‍ പ്രൈസ് കിട്ടിയ കൃതികളിലൂടെ ഒരു യാത്രയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ആ കൃതികളെ ഒന്ന് പരിചയപ്പെടുത്താന്‍. ആര്‍ക്കെങ്കിലും എനിക്ക് തോന്നിയ പോലെ എല്ലാ ബുക്കര്‍ പ്രൈസ് നോവലുകളും വായിക്കണം എന്ന് തോന്നിയാല്‍ ഇത് നോക്കാല്ലോ. ഞാന്‍ ഇതിലെല്ലാ നോവലുകളും വായിച്ചട്ടില്ല. വായിക്കുന്നത് വായിക്കുന്നതനുസരിച്ച് ഇവിടെ അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്യാം.

മലയാളികളില്‍ പലരെയും പോലെ ബുക്കര്‍ കിട്ടിയ നോവലുകളില്‍ ആദ്യം വായിക്കുന്നത് അരുന്ധതി റോയുടെ The God of Small Things ആണ്. എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളില്‍ ഒന്നാണിത്. പതിനൊന്നിലോ പന്ത്രണ്ടിലോ പഠിക്കുമ്പഴാണ് ആദ്യമായി അത് വായിക്കുന്നത്. കുറെ പ്രാവശ്യം വായിച്ചതുകൊണ്ടാണ് ആദ്യമായി എന്ന് പറയേണ്ടി വരുന്നത്. പുസ്തകത്തിലെ മിക്കവാറും കാര്യങ്ങള്‍ എനിക്ക് കാണാണ്ടറിയാം. അതില്‍ നിന്ന് quote ചെയ്യാത്ത അല്ലെങ്കില്‍ അതിനെപ്പറ്റി ആലോചിക്കാത്ത ദിവസങ്ങള്‍ തന്നെ കുറവാണെനിക്ക്.

എസ്ത, റാഹേല്‍ എന്ന ഇരട്ടകളുടെ കഥയാണ് ഗോഡ് ഓഫ് സ്മോള്‍ തിങ്ങ്സ്. അത് പക്ഷെ അവരുടെ അമ്മ അമ്മുവിന്റെയും ദളിതനായ വെളുത്തയുടെയും പ്രേമകഥകൂടെയാണ്. കുറച്ച് വര്‍ഷം മുമ്പുള്ള ഒരു അഭിമുഖത്തില്‍ അരുന്ധതി റോയ് പറയുന്നുണ്ട്, മലയാളികള്‍ ഈ പുസ്തകത്തിനെ treat ചെയ്ത വിധം. പുസ്തകം അശ്ലീലമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ സമയത്തും കേസ് ഹൈ കോടതിയുണ്ടത്രെ. അതെന്ത് കേസാണ് എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ കുട്ടികളുടെ പുസ്തകമാണ് എന്ന രീതിയില്‍ ഇതിനെ ചിത്രീകരിക്കാന്‍ ശ്രമം നടന്നതായി അവര്‍ പറയുന്നുണ്ട്. കുട്ടികളിലൂടെ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കണം ഇത്.
ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഭംഗി പകുതിയും അതിലെ ഭാഷ കാരണമാണ്. റോയ് ഭാഷ വച്ച് കളിക്കുകയാണ് ശരിക്കും. അതും വളരെ വൈദഗ്ദ്ധ്യത്തോടെ. ഇതിന്റെ മലയാളം പരിഭാഷ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഇറക്കിയതായി കേട്ടു. അത് നല്ല പരിഭാഷയാണെന്നും തോന്നുണു. മുഴുവന്‍ വായിച്ചില്ല. അവടന്നും ഇവടന്നുമൊക്കെ ചിലത് വായിച്ചു. എത്ര നല്ലതായാലും മലയാളത്തില്‍ ഈ പുസ്തകം വായിക്കരുത് എന്നു തന്നെയാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. ഈ പുസ്തകമല്ല, ഏത് പുസ്തകവും ഇംഗ്ലിഷിലാണ് എഴുതപ്പെട്ടത് എങ്കില്‍ ഇംഗ്ലിഷില്‍ത്തന്നെ വായിക്കണം എന്ന പക്ഷക്കാരിയാണ് ഞാന്‍. ഇംഗ്ലിഷ് പരിഭാഷയുണ്ടെങ്കില്‍ അത് വായിക്കുക. ഇല്ലെങ്കില്‍ മാത്രം മലയാളം വായിക്കുക. ബഷീറിനെയൊക്കെ ഇംഗ്ലിഷിലാക്കിയിട്ടുണ്ടല്ലോ ആഷര്‍ സായ്പ്. എന്നാലും നമ്മള്‍ മലയാളം തന്നെയല്ലേ വായിക്കുള്ളൂ.

മലയാളികളുടെ, കൃസ്ത്യാനികളുടെ, കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരുടെ, മലയാളി ആണുങ്ങളുടെ, പോലീസുകാരുടെ, ഇങ്ങനെ കുറെയധികം പേരുടെ പൊയ്‌മുഖം നമുക്കുമുന്നില്‍ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് വരച്ചിടുന്നുണ്ട് റോയ്. ഓരോ വരിയും നൂറ് കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്നു. ഓരോ വരിയും ഓര്‍മിച്ചുവയ്ക്കാന്‍ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. ഇതില്‍ നിന്ന് ഒരി ഭാഗം കാണിച്ചുകൊണ്ട് നിര്‍ത്താം. ഇതിനേക്കാളിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങള്‍ പുസ്തകത്തിലുണ്ടെങ്കിലും ഇത് തന്നെ quote ചെയ്യാന്‍ ഒരു കാരണമുണ്ട്. ഈയടുത്താണ്. ഇ എം എസ് അരുന്ധതി റോയെപ്പറ്റിപ്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വായിക്കുന്നത്. അതിനെപ്പറ്റി ഒരു ബ്ലോഗറുടെ അഭിപ്രായം ഇവിടെ വായിക്കാം. ഇ എം എസ്സിനെയും കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസത്തെയും പറ്റി റോയ് പറഞ്ഞ എന്ത് കാര്യമാണ് അദ്ദേഹത്തെ ചൊടിപ്പിച്ചതെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കുക നല്ലതാണല്ലോ. അതിലൊരു ഭാഗം ഇതാ.

During his second term in office, Comrade E. M. S. went about implementing the Peaceful Transition more soberly. This earned him the wrath of the Chinese Communist Party. They denounced him for his “Parliamentary Cretinism” and accused him of “providing relief to the people and thereby blunting the People’s Consciousness and diverting them from the Revolution.”
Peking switched its patronage to the newest, most militant faction of the CPI(M)-the Naxalites-who had staged an armed insurrection in Naxalbari, a village in Bengal. They organized peasants into fighting cadres, seized land, expelled the owners and established People’s Courts to try Class Enemies. The Naxalite movement spread across the country and struck terror in every bourgeois heart.
In Kerala, they breathed a plume of excitement and fear into the already frightened air. Killings had begun in the north. That May there was a blurred photograph in the papers of a landlord in Palghat who had been tied to a lamp post and beheaded. His head lay on its side, some distance away from his body, in a dark puddle that could have been water, could have been blood. It was hard to tell in black and white. In the gray, predawn light.
His surprised eyes were open.
Comrade E. M. S. Namboodiripad (Running Dog, Soviet Stooge) expelled the Naxalites from his party and went on with the business of harnessing anger for parliamentary purposes.
The March that surged around the skyblue Plymouth on that skyblue December day was a part of that process. It had been organized by the Travancore-Cochin Marxist Labour Union. Their comrades in Trivandrum would march to the Secretariat and present the Charter of People’s Demands to Comrade E. M. S. himself. The orchestra petitioning its conductor. Their demands were that paddy workers, who were made to work in the fields for eleven and a half hours a day-from seven in the morning to six-thirty in the evening-be permitted to take a one-hour lunch break. That women’s wages be increased from one rupee twenty-five paisa a day to three rupees, and men’s from two rupees fifty paisa to four rupees fifty paisa a day. They were also demanding that Untouchables no longer be addressed by their caste names. They demanded not to be addressed as Achoo Parayan, or Kelan Paravan, or Kuttan Pulayan, but just as Achoo, or Kelan or Kuttan.
Cardamon Kings, Coffee Counts and Rubber Barons-old boarding-school buddies-came down from their lonely, far-flung estates and sipped chilled beer at the Sailing Club. They raised their glasses: A rose by any other name, they said, and sniggered to hide their rising panic.

ബുക്കര്‍ നോവലുകളില്‍ ഇന്ത്യക്കാരെ വായിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ആദ്യം ഈ പുസ്തകം തന്നെ വായിക്കണമെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. Midnight's Children ന്റെ ഭാഷ കടുകട്ടിയാണ്. Desai യെയും Naipaul നെയുമൊക്കെ പിന്നെ വായിക്കാമെന്നേ :D

അടുത്തത്, Vernon God Little - DBC Pierre